Είναι μεγάλη ευλογία να εκτιμάς την ώρα που ξυπνάς και ανοίγεις τα μάτια σου, να «γεύεσαι» τη κάθε στιγμή της ώρας, να μετράς τα δευτερόλεπτα χωρίς άγχος και να εύχεσαι ότι η ημέρα σου θα κυλήσει όπως εσύ θέλεις. Όλα σε αυτή τη ζωή είναι απλά, εμείς όμως επιμένουμε να τα κάνουμε περίπλοκα. Να μην αντιλαμβανόμαστε ότι κάπου αλλού κάποιος άλλος μπορεί να περνάει χειρότερα από εμάς. Να έχει να αντιμετωπίσει τη απώλεια ενός δικού του προσώπου, μια αγάπης, ενός έρωτα. Τίποτε δεν είναι δεδομένο σε αυτή την ζωή γιατί όλες είναι στιγμές που τις ζούμε αλλά δυστυχώς δεν τις εκτιμούμε όσο πρέπει.
Και ο χρόνος κυλά και φεύγει και αφήνουμε πίσω μας ουσιώδης πράγματα που περνούν από μπροστά μας αλλά δεν τα βλέπουμε γιατί είμαστε «καρφωμένοι» σε παλιές καταστάσεις. Θέλουμε να ξεφύγουμε αλλά αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε. Και δεν προχωράμε, δεν σηκώνουμε το ανάστημα μας, και βγάζουμε κραυγές απελπισίας και άγχους. Ένα ανεξίτηλο συναίσθημα που δεν μπορούμε να το ελέγξουμε γιατί θεωρούμε ότι δεν μας αφήνουν.
Τίποτε δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή, το μόνο που μπορούμε να πούμε ότι εάν κρύβουμε μέσα μας μια μεγάλη καρδιά τότε μπορούμε να συγχωρέσουμε τα λάθη μας και τα λάθη των άλλων. Και προχωράμε, δεν κοιτάμε ούτε πίσω μας, ούτε από τις κλειδαρότρυπες για να ελέγξουμε πράγματα ή καταστάσεις. Ο κάθε ένας είναι υπεύθυνος των πράξεων του και αυτό που λένε ότι γύρω μας υπάρχει μεγάλος φθόνος για τον διπλανό μας, δεν θεωρώ ότι υπάρχει σε τόσο μεγάλο βαθμό.
Ο άνθρωπος γίνεται κακός όταν του δίνεις αφορμές, όταν τον κοροϊδεύεις μέσα στα μάτια του, όταν προσπαθείς να τον ελέγξεις, όταν «παίζεις» με την νοημοσύνη του και θεωρείς ότι είσαι εξυπνότερος από αυτόν. Όταν θεωρείς ότι είσαι υπεράνω από όλα και από όλους και πιστεύεις ότι πρέπει να αρέσεις σε όλους έτσι όπως είσαι. Ο κάθε ένας από εμάς θεωρεί ότι μέσα του έχει καλοσύνη, το θέμα είναι όμως πώς την δείχνεις και δεν προσπαθείς να ξεγελάσεις τον άλλο, με την υποκρισία που σε διακατέχει.
Δεν θεωρώ ότι υπάρχουν κακοί άνθρωποι, απλά είναι δυστυχισμένα πλάσματα που τους πήραν κάτι που πίστευαν ότι τους ανήκει ενώ ουσιαστικά τίποτε δεν μας ανήκει…ούτε καν η ζωή μας.
