Πάντοτε στην ζωή μας θα υπάρχουν άτομα που θα μας συγκινούν, θα μας ιντρικάρουν και θα μας ωθούν να θέλουμε να υλοποιήσουμε τα όνειρά μας. Είναι αυτά τα άτομα που παρόλο που δεν το ξέρουν μας καθοδηγούν και μας εμπνέουν. Είναι τα πρότυπα μας, η αλήθεια μέσα στο ψέμα μας και είναι αυτά που θα θέλαμε να έχουμε στο πλάι μας.
Όμως, κάποτε φτάνει η στιγμή που πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας και να σταματήσουμε να ζούμε με τα δεκανίκια κάποιων άλλων. Να πάρουμε την ζωή στα χέρια μας και να ξεφύγουμε. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας ωραιοποιούμε καταστάσεις και θεωρούμε ότι το πρόσωπο που έχουμε απέναντι μας δεν μπορεί ποτέ να μας πληγώσει ούτε να μας κατακρίνει για τα λάθη μας.
Ακούμε την άποψη του, η οποία είναι σεβαστή αλλά αισθανόμαστε ότι εκείνο δεν εκτιμά την δική μας άποψη. Και τότε κάνουμε την δική μας επανάσταση είτε με τον εαυτό μας είτε με το πρόσωπο που έχουμε απέναντι μας. Και απλά ανοίγουμε την πόρτα και φεύγουμε. Όχι σωματικά αλλά ψυχικά γιατί εάν δεν βιώσεις μια κατάσταση δεν μπορείς να διαπιστώσεις ότι υπάρχει.
Κι’ όμως όταν «ανοίξεις» τα μάτια σου, τότε βλέπεις ότι αυτό που κάποτε είχες αποθεώσει και ήθελες να μοιάζεις ήταν απλά ψεύτικο και όχι πραγματικό. Κι’ τότε διαπιστώνεις ότι η φαντασία μπορεί να ξεπεράσει την πραγματικότητα και να σου δείξει την αλήθεια, αυτή που βασικά δεν ήθελες να δεις.
