Πόσο έχουμε εκτιμήσει την ανθρώπινη επαφή, ένα χαμόγελο ζεστό με μια δυνατή αγκαλιά. Τις φράσεις “τι κάνεις είσαι καλά”; “Πώς τα περνάς”; “Ένα καλημέρα”, και μια “Καληνύχτα”…. Ο χρόνος φεύγει και χάνεται και εμείς αμέτοχοι να κάνουμε οτιδήποτε. Απλά ρωτάμε, από περιέργεια και ίσως από ζήλια, εάν ακούσουμε ότι τα άτομα που κάποτε ήταν δίπλα μας έχουν άλλα ενδιαφέροντα τώρα, έχουν μια διαφορετική ζωή, μακριά από εμάς.
Ένας χρόνος είναι αρκετός για να απομακρύνει κάποιους ανθρώπους από τη ζωή μας, που χάθηκε άδικα και έφυγε σε ανώφελες καταστάσεις και χωρίς ουσία στιγμές. Και όμως, διαπιστώσαμε ότι οι δικαιολογίες του τύπου, δεν έχω χρόνο δεν μας αγγίζουν πλέον, γιατί ο χρόνος που ουσιαστικά έχουμε αρκεί για μια ακόμη ζωή. Από δίπλα μας έφυγαν άτομα που πιστεύαμε ότι μας εκτιμούσαν και στο δρόμο μας βρέθηκαν άλλα, που ουσιαστικά ποτέ δεν περιμέναμε ότι θα σταθούν δίπλα μας, σε αυτή όλη τη μοναξιά της ψυχής που νοιώθουμε.
Ο χρόνος φεύγει και οι στιγμές, χάνονται. Και δεν θα ξαναγυρίσουν, όχι γιατί δεν θέλουμε να επιστρέψουμε πίσω, αλλά γιατί απλά δεν μπορούν. Δεν νοιώθουμε πλέον την ανάγκη να δούμε άτομα που θεωρούσαμε ότι τα είχαμε δίπλα μας στα δύσκολα, γιατί τελικά ήταν άνθρωποι που μας είχαν μόνο για τα εύκολα και για τα απλά.
