Οι κινήσεις του δεν είναι αυτό που λέμε και τόσο ευγενείς, ήταν θρασύς και πολλές φορές αθυρόστομος. Δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του και πολλές φορές λόγω του κοφτερού μυαλού του προσπαθούσες να καταλάβεις μέσα από τις περίπλοκες λέξεις που έβγαιναν από το στόμα του, πότε λέει την αλήθεια και πότε όχι.
Διέφερε από όλους τους άλλους κατά πολύ και η κορμοστασιά του αποδείκνυε ότι στην ζωή του έχει ζήσει πολλές περιπέτειες, είχε γνωρίσει την αγάπη, τον πόνο αλλά και την απώλεια ανθρώπων που αγαπούσε πολύ. Όμως, ποτέ δεν το έβαζε κάτω και «πολεμούσε» με το δικό του μοναδικό τρόπο να συνεχίζει με αυτά που του πρόσφερε απλόχερα η ζωή. Η οικογένεια του ήταν το παν παρόλο που κάποιες φορές «ξέφευγε» και μπορούσε να «πετάξει» για λίγο σε άλλες αγκαλιές. Στην δεδομένη στιγμή που επέλεγε να το κάνει το ένοιωθε πραγματικά αλλά μετά από λίγο ο υποτιθέμενος έρωτας, περνούσε και συνέχιζε να ζει μέσα στο μικρόκοσμο του θέλοντας να πείσει τον εαυτό του και τους γύρω του ότι η ζωή του ήταν ιδανική.
Όμως, επειδή στην ζωή τίποτε δεν είναι δεδομένο και τίποτε δεν κρατά για πάντα, μια ανατροπή στην ζωή του ήρθε να του ταράξει τα λιμνάζοντα νερά. Και πάλι όμως δεν το έβαλε κάτω και προσπάθησε να «πολεμήσει» με κάθε κύτταρο του κορμιού του τα συναισθήματα του, προσπάθησε να αλλάξει και να ξεχάσει ότι κάποτε όταν περπατούσε μπορούσε να ξεστομίσει αυτό που ένοιωθε μέσα στην ψυχή του. Τώρα όμως τα φτερά του νοιώθει ότι είναι κομμένα και ότι δεν μπορεί να βρει αυτό που κάποτε έψαχνε να βρει…Γιατί πάντοτε κάτι έψαχνε να βρει παρόλο που ο ίδιος δεν το ήξερε.
Κανένας δεν ξέρει τι ακριβώς είναι αυτό, παρόλο που τα είχε όλα στην ζωή του ή τουλάχιστον τα πιο βασικά εντούτοις μια ζωή έψαχνε να βρει το ιδανικό. Αυτό που όλοι θέλουμε στο τέλος της ημέρας, προσπαθώντας καθημερινά να το αποκτήσουμε. Και αφηνόμαστε να ονειρευόμαστε ότι κάπου το ιδανικό θα εμφανιστεί στην πόρτα μας και θα το υποδεχτούμε με ανοικτές αγκάλες. Αλλά, κανείς δεν μας είπε ότι αυτό το ιδανικό ίσως να μην υπάρχει…Και όλα είναι μέσα στο μυαλό μας.
Και ότι αυτό που μένει στο τέλος της ημέρας είναι απλά η καλή καρδιά και τίποτε άλλο. Είναι αυτό που μας προσφέρει χαρά, αγαλλίαση και ηρεμία στην ψυχή μας. Γιατί εάν δεν μπορούμε να συγχωρούμε, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να προχωρήσουμε για να βρούμε το ιδανικό…παρόλο που γνωρίζουμε ότι αυτό δεν υπάρχει…
