Έπεσαν οι μάσκες και εμείς αμέτοχοι παρακολουθούμε την εξέλιξη. Είμαστε περίεργοι να δούμε τι άλλο θα συμβεί, παρόλο που ξέρουμε την αλήθεια. Δύσκολοι πραγματικά οι καιροί να μην μπορείς να εκφραστείς όπως θέλεις παραμένοντας κλεισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους περιμένοντας ότι όλο αυτό θα τελειώσει.
Δύσκολοι καιροί για όλους και περισσότερο για τις γυναίκες που δεν μπορούν να εκφραστούν όπως πραγματικά θέλουν…Κάποτε, το διαδίκτυο ήταν μέσω επικοινωνίας και ωραιοπάθειας. Όλες μας προσπαθούσαμε να εμπνεύσουμε τη χαρά και την αισιοδοξία, λανσάροντας κάτι το μοναδικό. Οι εκδηλώσεις και τα πάρτι έχουν γίνει παρελθόν και όλοι εμείς που κάποτε αλωνίζαμε, λόγω δουλειάς στα διάφορα, τώρα έχουν γίνει παρελθόν. Κι’ όμως τελευταίως στην επιφάνεια κυκλοφορούν στο διαδίκτυο καινούργια πρόσωπα που προσπαθούν να «αντιγράψουν» όλα αυτά που κάποιες το έκαναν παλιότερα απλά και μόνο γιατί το απαιτούσε η δουλειά τους.
Φωτογραφίζονται όπως τα μοντέλα και λανσάρουν τη μούρη τους στο διαδίκτυο χωρίς να έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν. Που η δουλειά τους δεν έχει να κάνει με το χώρο του θεάματος, ούτε της δημοσιογραφίας ούτε καν της διαφήμισης. Δεν είναι μοντέλα ούτε προσπαθούν να πουλήσουν ένα προϊόν, απλά είναι αυτό που θέλουν να τους επιβεβαιώσουν όλοι οι άλλοι με τα like και τα σχόλια, ότι έχουν φτάσει σε άλλο επίπεδο μέσα στην πανδημία. Δεν αναφέρομαι στις γυναίκες που φωτογραφίζονται σε μια ωραία τους στιγμής αλλά σε αυτές που βάφονται, φορούν τα καλύτερα τους και ποζάρουν παίρνοντας το μοιραίο ύφος, αλλά και όλο προσποίηση χαμόγελο τους, δείχνοντας ότι είναι όμορφες και εξακολουθούν να είναι ποθητές όπως παλιά. Ξεσπάσματα που δικαιολογούν το ψυχολογικό τους κόσμο…
To θέμα είναι να χαιρόμαστε με αυτό που βλέπουμε, γιατί ξέρουμε πραγματικά ότι αυτός/τη που ποζάρει δεν είναι κάτι το ψεύτικο και ανούσιο και ότι πραγματικά είναι μια όμορφη ψυχή. Γιατί, δεν είναι κακό να δημοσιεύεις μια φωτογραφία δείχνοντας την καλή διάθεση που έχεις γιατί έτσι εμψυχώνεις και τους υπόλοιπους ότι κάποτε θα φτάσουμε στο σημείο που είμαστε παλιά. Ίσως, όμως με τις σπασμωδικές κινήσεις που κάνεις, θέλεις να αποδείξεις ότι υπάρχεις ακόμη και ότι μέσα από μια φωτογραφία φαίνεται ότι δεν σε ξέχασε κανείς, ότι είσαι ευτυχισμένη με όλα αυτά που γίνονται, ότι δεν έχεις έννοια τι θα συμβεί μετά. Ότι, δεν απευθύνεσαι σε όλους αλλά σε συγκεκριμένο άτομο…Να πείσεις ότι είσαι μοναδική και αναντικατάστατη… Γι’ αυτό, είσαι σε όλο επίπεδο, σε αυτό που κάποτε ήμασταν και εμείς. Μόνο που διάλεξες, λάθος χρόνο, λάθος εποχή…
