«Πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι». Ε, λοιπόν, όχι. Πες μου ποιος το είπε, να σου πω ποιος νομίζει ότι είναι. Γιατί αν κάτι έμαθα μεγαλώνοντας, είναι πως αυτή η φράση είναι πιο άκυρη κι από ομπρέλα σε καλοκαιρινό καύσωνα.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Όταν ήμουν μικρότερη, άκουγα συχνά τη φράση: «Πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι». Με τα χρόνια, όμως, κατάλαβα ότι η ζωή είναι πιο περίπλοκη και πιο ανθρώπινη από τέτοια «έτοιμα» λόγια. Δεν είμαστε οι φίλοι μας – είμαστε εμείς, με τις επιλογές, τα λάθη, τις αγκαλιές μας. Και οι φίλοι… εναλλάσσονται. Άλλοι έρχονται, άλλοι φεύγουν. Κάποιοι ήταν απλοί συνοδοιπόροι για μια διαδρομή – στα εφηβικά χρόνια, στη δουλειά, στις μεταβάσεις της ζωής. Άλλοι, όμως, μένουν. Σαν αδέλφια.
Κάποιοι φίλοι ήρθαν και πέρασαν. Για μια φάση, για μια εποχή, για μερικά γέλια. Και καλά έκαναν. Δεν είναι όλοι για πάντα. Αλλά κάποιοι άλλοι… είναι εδώ και 40 χρόνια. Κι αυτοί δεν είναι απλά φίλοι – είναι συγγένεια ψυχής. Ξέρουν τα πάντα. Τις γκάφες σου, τα ψέματα που είπες για να τη βγάλεις καθαρή, τις τρέλες που κάνεις όταν αγχώνεσαι. Κι όμως, δεν φεύγουν. Δεν σε αλλάζουν. Σε δέχονται. Αυτοί είναι οι φίλοι που αξίζουν να γιορτάζουν κάθε μέρα, όχι μόνο στις 30 Ιουλίου.
Μαθαίνουμε από μικροί ότι τα αδέλφια είναι οι πρώτοι σου φίλοι. Κι όμως, δεν είναι πάντα έτσι. Γιατί, ναι μεν μεγαλώνεις στο ίδιο σπίτι, τρως από την ίδια κατσαρόλα, αλλά στο τέλος της ημέρας… μπορεί τα νώτα να μην ταιριάζουν. Υπάρχουν αδέλφια που έχουν ανάμεσά τους σιωπές, ζήλια, φθόνο ή και – το πιο άσχημο – αδιαφορία. Κι ας πονάει να το λες. Προσωπικά δεν μπορώ να διανοηθώ καβγά με τα δικά μου αδέλφια. Όμως ξέρω ότι υπάρχουν και τέτοιες ιστορίες. Τα αδέλφια μπορούν να είναι οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές σου ή και οι πιο σκληροί επικριτές σου. Όλα εξαρτώνται από τον χαρακτήρα – όχι από το DNA.
Και ξέρεις κάτι ακόμα; Φίλος δεν είναι εκείνος που συμφωνεί πάντα μαζί σου. Είναι αυτός που διαφωνεί και σε κοιτάζει στα μάτια. Που σε ξεμπροστιάζει όταν χρειάζεται, αλλά δεν σε ξεφτιλίζει. Είναι εκείνος που δεν κρατάει κακία. Που σε αγαπάει ακόμα κι όταν δεν σε αντέχεις.
Από την άλλη… φίλος είναι εκείνος που σε διαλέγει. Δεν είναι υποχρεωμένος να σε αγαπά. Δεν έχετε κοινό επίθετο, έχετε κοινή ψυχή. Σε ξέρει καλύτερα κι από σένα τον ίδιο. Ξέρει πότε το «καλά είμαι» σημαίνει «κρατιέμαι για να μην λυγίσω». Ξέρει τα φώτα σου, αλλά αγαπά και τα σκοτάδια σου. Και ναι, μερικές φορές λέγονται λόγια βαριά. Πληγώνεις, πληγώνεσαι. Αλλά με τον πραγματικό φίλο δεν μετράς πόντους. Μετράς στιγμές. Περνάς τις μπόρες και μένεις. Συγχωρείς. Αγαπάς. Και συνεχίζεις.
Γιατί όποιος δεν μαθαίνει να συγχωρεί, όποιος δεν χαμηλώνει τον εγωισμό του, στο τέλος χάνει τη μαγεία τού να έχει δίπλα του έναν άνθρωπο που τον αγαπά αγνά. Χωρίς συμφέρον. Χωρίς «πρέπει». Χωρίς δεύτερες σκέψεις. Στο φινάλε, αυτή είναι η καλύτερη ζωή: Να έχεις ανθρώπους που δεν σε ορίζουν οι δεσμοί αίματος αλλά η καρδιά. Που δεν φεύγουν με το πρώτο. Που μένουν. Ό,τι κι αν γίνει.
Μπορεί κάποιοι να θεωρούν τη Διεθνή Ημέρα Φιλίας κάτι παιδιάστικο. Να γελούν με τέτοιες «γιορτές». Να πιστεύουν ότι «έχουν φάει τη ζωή με το κουτάλι», όπως λέει κι ο λαός μας. Μα η αλήθεια είναι αλλού: στους φίλους που στέκονται και στα εύκολα και στα δύσκολα. Που δεν χρειάζεται να τους εξηγήσεις ποιος είσαι – γιατί ήδη ξέρουν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
