Θα αναλάβει επιτέλους κάποιος την ευθύνη ή για ακόμη μια φορά θα κάνουμε πως δεν βλέπουμε, ρίχνοντας τα πάντα στην «κακιά στιγμή»;
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κάτω από τα συντρίμμια της πολυκατοικίας όπου διέμεναν – ενός χώρου για τον οποίο πλήρωναν ακριβά, πιστεύοντας πως ήταν ασφαλής. Κι όμως, κάποιοι έκριναν πως δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα να νοικιάζεται και να υπενοικιάζεται, μετατρέποντας το σε πηγή εύκολου κέρδους. Δεν έχει καμία σημασία αν τα θύματα ήταν Κύπριοι ή αλλοδαποί. Η ανθρώπινη ζωή δεν μπαίνει σε ζυγαριά.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο, πόσες παρόμοιες πολυκατοικίες υπάρχουν εκεί έξω; Και ποιοι είναι αυτοί που δίνουν τις άδειες για να χτίζονται ή να λειτουργούν χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, στο όνομα του κέρδους;
Και τώρα τι; Θα δοθούν αποζημιώσεις – πιθανότατα με χρήματα του φορολογούμενου πολίτη – χωρίς να αποδοθούν ευθύνες εκεί που πρέπει; Γιατί το ανθρωπιστικό κομμάτι είναι ήδη βαρύ και τραγικό άνθρωποι χάθηκαν εξαιτίας λαθών άλλων.
Οι εικόνες που είδαν το φως της δημοσιότητας προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη οργή. Διαμερίσματα προσεγμένα και «όμορφα» στο εσωτερικό, αλλά ένα κτίριο που εξωτερικά έκρυβε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα κατέληγε σε τέτοια κατάρρευση.
Και πάλι, το ίδιο ερώτημα, θα γίνει μια ουσιαστική έρευνα ή απλώς άλλη μία διαδικασία που θα ξεχαστεί με τον καιρό; Το τελευταίο διάστημα ακούμε συνεχώς για «διεξοδικές έρευνες». Πότε όμως ολοκληρώνονται αυτές; Πριν ή μετά τις εκλογές; Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να ειπωθούν λόγια. Είναι να υπάρξει λογοδοσία – και να μην ξαναζήσουμε τα ίδια.
Το βίντεο που δημοσίευσε το Road Report δείχνει με τον πιο σκληρό τρόπο τον πόνο και το αναπάντητο «γιατί». Ένα άτομο φαίνεται να ψάχνει πανικόβλητο τους συγκατοίκους του μέσα στα συντρίμμια, σε σκηνές που δύσκολα περιγράφονται. Σήμερα, τα ίδια αυτά άτομα καλούνται να σταθούν ξανά στα πόδια τους και να κινηθούν νομικά απέναντι σε όσους έβαλαν το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Για κάποιους, η προτεραιότητα δεν ήταν ποτέ η ασφάλεια, αλλά το εύκολο κέρδος και η γρήγορη απόδοση.
Και αυτό που μένει στο τέλος είναι η οργή και η πικρία, ότι πίσω από συμφωνίες και ενοικιάσεις, χάθηκαν ζωές που δεν έπρεπε ποτέ να κινδυνεύσουν.
Η πολυκατοικία διέθετε 10 διαμερίσματα και, σύμφωνα με εκτιμήσεις, διέμεναν τουλάχιστον 20 άτομα, παρά το γεγονός ότι εδώ και χρόνια είχε κηρυχθεί επικίνδυνη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
