Αναστάτωση επικρατεί τις τελευταίες ώρες γύρω από το ζήτημα των καταφυγίων, με πολίτες να αναζητούν πληροφορίες και να προσπαθούν να εντοπίσουν τους χώρους προστασίας στις γειτονιές τους. Η εικόνα που διαμορφώνεται, ωστόσο, μόνο καθησυχαστική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.
Σε αρκετές περιπτώσεις, τα καταφύγια βρίσκονται σε υπόγεια πολυκατοικιών, χωρίς εμφανή σήμανση. Οι είσοδοι είναι κλειδωμένες, οι διαδρομές πρόσβασης δύσκολες, ενώ οι κάτοικοι συχνά αγνοούν ποιος έχει την ευθύνη ή το κλειδί. Το αποτέλεσμα; Σύγχυση, ερωτήματα και έντονη ανησυχία. Η αρμόδια αρχή για την καταγραφή και τον έλεγχο των καταφυγίων είναι η Πολιτική Άμυνα. Οι πολίτες καλούνται να επισκέπτονται την επίσημη ιστοσελίδα της υπηρεσίας ή να χρησιμοποιούν την εφαρμογή SafeCY, ώστε να εντοπίσουν τον χώρο που αντιστοιχεί στην περιοχή τους.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Ωστόσο, προκύπτει ένα σοβαρό και απολύτως πρακτικό ερώτημα τι συμβαίνει όταν η εφαρμογή υποδεικνύει καταφύγιο σε απόσταση που φτάνει ακόμη και τα τρία χιλιόμετρα από τον τόπο διαμονής; Σε περίπτωση αιφνίδιας έκτακτης ανάγκης, είναι ρεαλιστικό να θεωρείται δεδομένο ότι ένας ηλικιωμένος, ένα παιδί ή μια οικογένεια χωρίς όχημα ένα άτομο με αναπηρία θα μπορέσει να διανύσει αυτή την απόσταση έγκαιρα;
Τέσσερις μήνες για να «λειτουργεί όπως πρέπει» το 112;
Και ο κόσμος δικαιολογημένα αναρωτιέται, τόσο καιρό τι γινόταν;
Το 112 Ο Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης δεν είναι καινούργια ιδέα. Πρόκειται για πανευρωπαϊκό σύστημα άμεσης ειδοποίησης, που σε πολλές χώρες λειτουργεί εδώ και χρόνια με γεωεντοπισμό, μαζικά SMS, ηχητικές ειδοποιήσεις και άμεση διασύνδεση με Πυροσβεστική, Αστυνομία και Ασθενοφόρα. Δεν μιλάμε για app της τελευταίας στιγμής – μιλάμε για βασική υποδομή πολιτικής προστασίας.
Βάσει των διαδικασιών, οι χώροι αυτοί ελέγχονται περιοδικά ως προς την καταλληλότητα και την ασφάλειά τους. Σε περιόδους όμως αυξημένης έντασης, οι πολίτες δεν αρκούνται σε γενικές διαβεβαιώσεις. Αναμένουν συγκεκριμένα στοιχεία και επικαιροποιημένη ενημέρωση.
Το βασικό ζήτημα δεν είναι μόνο η ύπαρξη των καταφυγίων, αλλά η πρακτική δυνατότητα χρήσης τους. Ένα καταφύγιο που δεν μπορεί να ανοίξει άμεσα, που δεν έχει καθαρή πρόσβαση ή που δεν είναι γνωστό στους κατοίκους της περιοχής, δημιουργεί αίσθημα ανασφάλειας αντί προστασίας. Παράλληλα, σε γειτονιές παρατηρείται κινητικότητα πολιτών που αναζητούν πληροφορίες από στόμα σε στόμα, επιχειρώντας να εντοπίσουν τον πλησιέστερο χώρο προστασίας. Μπορεί η Πολιτική Άμυνα να μας έδωσαν το Το φαινόμενο αυτό καταδεικνύει την ανάγκη για ξεκάθαρη και οργανωμένη ενημέρωση από τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Ο γουμάς της γιαγιάς της» της Κατερίνας Αγαπήτου -Το οποίο ονομάζουν Καταφύγιο
Η πρόληψη δεν είναι υπόθεση της τελευταίας στιγμής. Απαιτεί σχεδιασμό, τακτικούς ελέγχους, διαφάνεια και σωστή επικοινωνία. Σε θέματα πολιτικής προστασίας, η ετοιμότητα δεν μετριέται με δηλώσεις, αλλά με πρακτικές λύσεις που λειτουργούν όταν –και αν– χρειαστούν. Το ερώτημα πλέον είναι σαφές. Θα υπάρξει άμεση χαρτογράφηση και ενημέρωση των πολιτών για τα καταφύγια στην περιοχή τους ή θα συνεχιστεί η εικόνα αβεβαιότητας που επικρατεί σήμερα;
Η Ελεν Χρήστου δημοσίευσε την σχετική φωτογραφία από το λεγόμενο καταφύγιο
Αν κάποιος νομίζει πως τα ισοπεδώνουμε όλα επειδή εξυπηρετούμε συμφέροντα ή πολιτικές γραμμές, πλανάται οικτρά. Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για τα παιχνίδια ισχύος, ούτε για το ποιος θα επενδύσει για να αυξήσει τα κέρδη του. Τους ενδιαφέρει η ασφάλεια, η διαφάνεια και η ουσία. Τους ενδιαφέρει τι λειτουργεί και τι όχι.
Η δημοσιογραφία δεν είναι μπαλάκι κανενός. Δεν υπηρετεί στρατόπεδα. Ο δημοσιογράφος δεν είναι ούτε μέτοχος ούτε πολιτικός διαμεσολαβητής. Είναι – πρώτα και πάνω απ’ όλα – πολίτης. Ζει στην ίδια πόλη, περπατά στους ίδιους δρόμους, ανησυχεί για τα ίδια θέματα. Η κριτική δεν είναι επίθεση. Είναι υποχρέωση.
Και η λογοδοσία δεν είναι εχθρότητα. Είναι δημοκρατία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
