Κάθε χρόνο, όταν έρχεται η μέρα των γενεθλίων μου, σκέφτομαι πως τελικά όλα είναι ένας αριθμός. Ένας αριθμός που αλλάζει, αλλά δεν καθορίζει ποια είμαι, τι αισθάνομαι και πόσα κρύβω μέσα μου.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Γιατί η ηλικία δεν βρίσκεται στα χρόνια που περνούν. Βρίσκεται στις στιγμές που έζησες, στους ανθρώπους που συνάντησες, στις χαρές, στις λύπες, στις αγωνίες αλλά και σε εκείνη την τρέλα που κουβαλάς από μικρό παιδί. Μια τρέλα που σε κάνει να χαμογελάς ακόμη και όταν η ζωή δεν σου χαμογελά. Ίσως να είχες τις ανασφάλειές σου, ίσως να υπήρχαν στιγμές που ένιωθες ότι δεν μπορείς να προχωρήσεις. Όμως έπαιρνες μια ανάσα, μετρούσες αντίστροφα και συνέχιζες. Γιατί κάποια πράγματα στη ζωή δεν τα ξεπερνάς επειδή είναι εύκολα, αλλά επειδή μέσα σου υπάρχει μια δύναμη που δεν σε αφήνει να τα παρατήσεις.
Δεν χρειάστηκα ποτέ δεκανίκια για να προχωρήσω. Έμαθα να παλεύω για το δίκαιο, ακόμη κι όταν πολλές φορές επέλεγα τη σιωπή. Όχι από φόβο, ούτε από αδυναμία. Απλά γιατί κάποιες φορές η υπομονή είναι η μεγαλύτερη δύναμη και ο χρόνος είναι αυτός που αποκαλύπτει την αλήθεια.
Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να πίστεψαν ότι ήμουν αλλού, ότι ήμουν μοναχική ή ακόμη και αντικοινωνική. Ίσως όμως απλά δεν γνώρισαν ποτέ πραγματικά τον άνθρωπο πίσω από το χαμόγελο. Γιατί ένα χαμόγελο μπορεί να λύσει πολλές παρεξηγήσεις, αλλά μόνο σε ανθρώπους που θέλουν πραγματικά να καταλάβουν. Σε ανθρώπους που αγαπούν χωρίς δεύτερες σκέψεις και όχι σε εκείνους που βλέπουν μόνο το δικό τους συμφέρον.Με τα χρόνια μαθαίνεις κάτι σημαντικό. Αυτό που μένει τελικά δεν είναι τα πολλά πρόσωπα που πέρασαν από τη ζωή σου, αλλά οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα σου. Οι πραγματικοί φίλοι.
Εκείνοι που δεν χρειάζονται μεγάλες αποδείξεις ή μεγάλα λόγια. Εκείνοι που μπορούν να είναι δίπλα σου ακόμη και για ένα απλό ποτήρι κρασί, για μια κουβέντα, για μια στιγμή που δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο.Είναι και κάποιοι άνθρωποι που κάποτε απομακρύνθηκαν. Άνθρωποι που έφυγαν για λίγο, αλλά κάποια στιγμή ξαναγύρισαν. Ίσως γιατί τους έλειψες, ίσως γιατί κατάλαβαν την αξία σου, ίσως γιατί σε αγάπησαν περισσότερο απ’ όσο μπόρεσαν ποτέ να παραδεχτούν.
Συγχωρείς, αλλά δεν ξεχνάς. Όχι από εκδίκηση, αλλά γιατί οι εμπειρίες σε διαμορφώνουν. Μαθαίνεις να αφήνεις πίσω σου τη μικροπρέπεια, την έπαρση και ανθρώπους που κρύβουν τη δική τους ενοχή και κάποιο άλλο πρόσωπο από αυτό που έχουν.
Στη διαδρομή της ζωής γνωρίζεις πολλούς ανθρώπους. Με κάποιους μοιράζεσαι όμορφες στιγμές, γέλια, συζητήσεις και εμπειρίες. Κάποιοι μένουν για πάντα και κάποιοι άλλοι γίνονται απλώς μια όμορφη ανάμνηση. Και τελικά μένουν οι στιγμές. Δεν σε ενοχλεί όμως, γιατί κάθε άνθρωπος που πέρασε από τη ζωή σου κάτι σου άφησε. Κάθε σχέση, φιλική ή επαγγελματική, ήταν ένα μάθημα, μια εμπειρία, ένα κομμάτι από τη διαδρομή σου.Τα χρόνια περνούν και μαζί τους αλλάζει και ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα. Δεν σημαίνει ότι γίνεσαι πιο δύσκολος άνθρωπος. Απλώς γίνεσαι πιο επιλεκτικός. Διαλέγεις ποιους θέλεις κοντά σου, ποιες μάχες αξίζει να δώσεις και πού δεν αξίζει να σπαταλήσεις την ενέργειά σου.
Το πιο όμορφο όμως είναι να σε θυμούνται. Να μην περνάς απαρατήρητος από τη ζωή των άλλων. Να υπάρχει κάποιος που να χαμογελά όταν ακούει το όνομά σου. Να πιστεύουν ότι μέσα σου υπάρχει ακόμη εκείνο το παιδί που κάποτε γελούσε χωρίς λόγο, ονειρευόταν και πίστευε ότι όλα μπορούν να γίνουν.
Ένα παιδί που μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο. Που γίνεται ενήλικας, μετά μεσήλικας και κάποια στιγμή μια γιαγιά που κρατά μέσα της τις δικές της ιστορίες, τα δικά της μυστικά, τις δικές της αναμνήσεις.
Γιατί στο τέλος η ηλικία είναι μόνο ένας αριθμός. Αυτό που έχει σημασία είναι η καρδιά. Και όσο αυτή συνεχίζει να χαμογελά, να αγαπά και να ονειρεύεται, κανένας αριθμός δεν μπορεί να την μεγαλώσει πραγματικά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
