Γνώρισα τη μητέρα του μικρού ήρωα Ηρακλή, Ελένη Γρηγόρη, όταν ο Ηρακλής πάλευε με τον δικό του «Δράκο». Στην αρχή οι λέξεις και τα συναισθήματα ήταν δύσκολα να εκφραστούν, γιατί ως μητέρα κι εγώ δεν ήξερα πώς να την αντιμετωπίσω. Με τον καιρό όμως διαπίστωσα ότι η Ελένη είναι μια γυναίκα με δύναμη και πίστη, που δεν έχασε ποτέ την ελπίδα της για χάρη του παιδιού της.
Ήξερε καλύτερα από όλους πως ο Ηρακλής θα νικήσει τον Δράκο και ότι θα βγει νικητής. Και τα κατάφερε. Σήμερα, ο μικρός συνεχίζει να ζει την παιδική του ηλικία όπως τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του. Ο Ηρακλής είναι ένα γλυκύτατο παιδί που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή. Τα γλυκά του ματάκια κρύβουν εξυπνάδα και θάρρος.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Με τον αγαπημένο του ποδοσφαιριστή, Λοϊζο Λοϊζου
Παρά τις συνεχείς επισκέψεις στο νοσοκομείο και τις χημειοθεραπείες, δεν έχασε ποτέ τη χαρά του για παιχνίδια και αγαπημένες του συνήθειες. Θέλησε να γνωρίσει από κοντά τον αγαπημένο του ποδοσφαιριστή της Ομόνοιας, Λοΐζο Λοίζου, και το κατάφερε. Ήθελε να βρεθεί στο γήπεδο με τους αγαπημένους του παίκτες, και το έκανε.
Μαζί με τον αδελφό του Σάββα
Το στήριγμα του, η μητέρα του, Ελένη
Ο Δράκος δεν τον φόβισε ποτέ, αλλά οι γονείς του ήταν εκείνοι που τον νίκησαν με πίστη, δύναμη και αγάπη. Στέκοντας δίπλα του, αντιμετώπισαν τον αόρατο καρκινοδράκο και απέδειξαν ότι ακόμα και τα πιο τρομερά θεριά μπορούν να ηττηθούν όταν υπάρχει θάρρος, αγάπη και οικογενειακή δύναμη.
Την στιγμή που χτυπάει το καμπανάκι της νίκης με τους γονείς του
Με την παιδική του αφέλεια και το ζεστό του χαμόγελο, ο Ηρακλής έγινε φάρος ελπίδας για όλα τα παιδιά που δίνουν τη δική τους μάχη. Και εγώ, βλέποντάς τον να παλεύει σαν μικρός μυθικός ήρωας, έμαθα ότι η πίστη, η αγάπη και η αποφασιστικότητα μπορούν να κάνουν ακόμα και τον πιο δύσκολο αγώνα να φαίνεται δυνατός. Οι ήρωες, με μπράτσα σαν του Ηρακλή, υπάρχουν πραγματικά – κρυμμένοι δίπλα μας σε ένα νοσοκομειακό δωμάτιο.
Πώς μάθατε για τη διάγνωση του Ηρακλή; Τι νιώσατε εκείνη τη στιγμή;
Είχε διογκωθεί ο όρχις του και αμέσως πήγαμε στο γιατρό. Η αλήθεια είναι ότι δεν πέρασε από το μυαλό μας πως θα ήταν κάτι σοβαρό· περιμέναμε να μας πουν για κάποια φλεγμονή. Μας παρέπεμψαν στο Μακάρειο Νοσοκομείο και εκεί μας ανακοίνωσαν ότι πρόκειται για κάποιο είδος όγκου. Εκεί χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας.
Ποιες ήταν οι πρώτες σας σκέψεις και συναισθήματα όταν συνειδητοποιήσατε τι συνέβαινε;
Όπως είναι φυσιολογικό για κάθε γονιό, η πρώτη αντίδραση και ερώτηση ήταν αν το παιδί μας θα ζήσει. Αυτό, βέβαια, συνοδευόταν από αρκετό κλάμα και αγωνία για το άγνωστο και για το πώς θα ήταν η πορεία εξέλιξης του.
Γιατί τον αποκαλούσατε «Δράκο»; Ήταν ιδέα του Ηρακλή για να ονοματίσει την ασθένειά του;
Ο Ηρακλής μας διαγνώστηκε με όγκο την πρώτη φορά σε ηλικία 2 ετών, αν και δεν καταλάβαινε και πολλά πράγματα. Έπρεπε να του αναφέρουμε ότι θα αφαιρέσουμε το μπαλάκι του γιατί ήταν κακό και θα αφήναμε μόνο το καλό μπαλάκι. Σε ηλικία 3,5 ετών, όταν διαγνώστηκε με μετάσταση, εκεί άρχισε να καταλαβαίνει περισσότερο· έπρεπε να μπει και ο κύριος Χίκμαν για να μπορούν να γίνουν και οι χημειοθεραπείες.
Θα του στερούσε τη χαρά και την αγάπη του για παιχνίδια με το νερό και εκεί έπρεπε να του εξηγήσω ότι υπάρχει ένας καρκινόδρακος στο σώμα του και ότι πρέπει να τον σκοτώσουμε. Είχα μαζί μου και το παραμύθι με τους «Άθλους του Ηρακλή», κι έτσι τον παρομοίωσα με τον Ηρακλή που είχε δυνατά μπράτσα κι άρχισε να το βλέπει όλο αυτό σαν παραμύθι. Όπως ο μυθικός ήρωας Ηρακλής είχε μπράτσα και έκανε όλους αυτούς τους άθλους, έτσι και εκείνος «θα κάνει τον 13ο Άθλο, αφού θα πρέπει να σκοτώσει τον αόρατο καρκινόδρακο». Αυτό του έλεγα και αυτός με τη σειρά του άρχισε να συνηθίζει και να αρέσκεται στην ιδέα.
Τι σας βοήθησε να βρείτε δύναμη τις πρώτες, πιο δύσκολες μέρες;
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ποτέ ότι θα έβρισκα τέτοια δύναμη. Πιστεύω ότι τη δύναμη την δίνει ο Θεός και οι προσευχές. Δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά όλο αυτό που έπαιρνα από μέσα μου, αλλά και από τους υπόλοιπους γονείς, γιατί μπαίνοντας στο παιδογκολογικό γίνεσαι οικογένεια με όλους και εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι μόνος!
Ποιο κομμάτι όλης αυτής της εμπειρίας ήταν για εσάς το πιο σκληρό;
Υπήρξαν αρκετά κομμάτια δύσκολα για εμάς: η πρώτη διάγνωση, μετά η μετάσταση. Θεωρώ το πιο σκληρό ήταν η υποτροπή. Θυμάμαι εκείνη την ημέρα ήμασταν στο παιδογκολογικό. Είχαν περάσει 4 μήνες από την τελευταία μας χημειοθεραπεία και είχαμε προγραμματισμένο ραντεβού για μαγνητικό. Ετοιμάζαμε ένα μικρό πάρτι στο παιδογκολογικό γιατί θα χτυπούσαμε το καμπανάκι της νίκης… Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Με τον πατέρα του, Νικόλα περνώντας ώρες διασκέδασης στο θάλαμο του Ογκολογικού
Ένα τηλεφώνημα ανέτρεψε τα πάντα… Μας ενημέρωσαν ότι ο καρκίνος είχε επιστρέψει και πάλι. Αυτό ήταν ακόμη πιο σκληρό και από την πρώτη διάγνωση. Να σας αναφέρω ότι εκείνη τη μέρα ήταν και τα γενέθλια του μεγάλου μου γιου, όπου μας περίμενε σπίτι για να τα γιορτάσουμε, πράγμα το οποίο δυστυχώς δεν έγινε γιατί έπρεπε να μείνουμε στο παιδογκολογικό για περισσότερες εξετάσεις. Το άλλο επίσης σκληρό κομμάτι για εμάς ήταν όταν έπρεπε να πάμε Γερμανία για πιο εξειδικευμένες θεραπείες και η οικογένεια μας είχε μοιραστεί. Ήταν αρκετά σκληρό να είσαι με το ένα παιδί στο νοσοκομείο και το άλλο παιδί να μένει πίσω και να σε ζητάει συνεχώς.
«…Μπαίνοντας στο παιδογκολογικό γίνεσαι οικογένεια με όλους και εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι μόνος!»
Τι σας έδινε κουράγιο όταν βλέπατε το παιδί σας να περνά δύσκολες στιγμές;
Μόνο η προσευχή! Η αλήθεια είναι ότι όταν περνούσε δύσκολα στο νοσοκομείο ο Ηρακλής μας, δεν υπήρχε κάτι άλλο που να μας έδινε κουράγιο.
Υπήρξαν στιγμές που ο Ηρακλής σας ενέπνευσε με το θάρρος του; Πώς ήταν αυτές;
Ναι, αρκετές. Θυμάμαι μια μέρα μου είπε: «Θα αντέξω και θα κάνω ό,τι χρειαστεί για να κερδίσω τον καρκινόδρακο και θα είμαι ήρωας».
Ποια συναισθήματα έβλεπε κανείς να εκφράζει πιο έντονα;
Από την πρώτη μέρα που μπήκαμε στο νοσοκομείο στη Γερμανία, ο Ηρακλής μας ήταν πολύ αντιδραστικός. Δεν ήθελε να μπαίνει κανείς στο δωμάτιό του. Δεν ήθελε τους γιατρούς, ούτε νοσηλευτές. Ήθελε να επιστρέψει πίσω στην Κύπρο. Θυμάμαι που μου έλεγε: «Μαμά, πάρε με στο δικό μας Μακάρειο στην Κύπρο, αυτό το νοσοκομείο δεν μου αρέσει». Πέρασαν αρκετοί μήνες για να το συνηθίσει.
Πώς ζούσε την καθημερινότητά του στο νοσοκομείο ή κατά τη διάρκεια των θεραπειών;
Γενικά ήμασταν αποκλεισμένοι. Διαγνωστήκαμε την πιο δύσκολη περίοδο, κατά την οποία υπήρχε η πανδημία του covid. Δυστυχώς, στο νοσοκομείο απαγορεύονταν οι επισκέψεις.
«Γιατί να είχα καρκινόδρακο και συνεχώς να πηγαίνω για εξετάσεις και να χάνω τα παιχνίδια με τους φίλους μου;»
Στο παιδογκολογικό έκανε αρκετούς φίλους. Όταν ένιωθαν καλά, έβγαιναν στο διάδρομο και έπαιζαν με αυτοκινητάκια, με τους γιατρούς και τους νοσηλευτές. Αυτή ήταν η καθημερινότητά μας στο Μακάρειο Νοσοκομείο. Στη Γερμανία ήταν πολύ πιο δύσκολα. Στο νοσοκομείο λόγω covid ήμασταν συνεχώς στο δωμάτιό μας και περνούσαμε τη μέρα μας κάνοντας κάποιες κατασκευές ή βλέποντας ταινίες. Είχε ανάγκη την επαφή με μικρά παιδιά, αλλά δυστυχώς δεν μας το επέτρεπαν. Γι’ αυτό, μόλις βγαίναμε από το νοσοκομείο, πηγαίναμε βόλτες σε πάρκα και ταΐζαμε τις πάπιες που βρίσκονταν στις λίμνες. Του άρεσε πάρα πολύ.
Τι κατάφερνε να τον κάνει να χαμογελά ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές;
Όταν έβλεπε τον πατέρα του και τον αδελφό του, που βρίσκονταν μακριά μας, με βιντεοκλήσεις, άλλαζε η ψυχολογία του.
Υπήρχαν ερωτήσεις που σας έκανε και σας έκαναν να δείτε τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια;
Υπήρχαν αρκετές ερωτήσεις όταν άρχισε να καταλαβαίνει. Όταν ήμασταν στο νοσοκομείο με ρωτούσε: «Γιατί εγώ βρίσκομαι στο νοσοκομείο και οι φίλοι μου είναι στο σχολείο και παίζουν;» Ακόμη και μέχρι σήμερα μας ρωτάει: «Γιατί να είχα καρκινόδρακο και συνεχώς να πηγαίνω για εξετάσεις και να χάνω τα παιχνίδια με τους φίλους μου;»
Πώς νιώθετε τώρα βλέποντας τον Ηρακλή να είναι καλά;
Νιώθουμε ευγνωμοσύνη στο Χριστό και την Παναγία που όλα πήγαν καλά, αλλά η έγνοια μήπως επιστρέψει και πάλι ο καρκίνος δεν θα φύγει ποτέ από μέσα μας.
Τι μάθατε για τον εαυτό σας και για τη μητρότητα μέσα από αυτή τη δοκιμασία;
Μέσα από όλο αυτό, βγήκα δυνατή, πράγμα που δεν πίστευα ποτέ μου. Πάντα ήμουν αγχώδης για ασήμαντα πράγματα. Αυτό έχει αλλάξει. Η μάνα αντέχει τα πάντα για να δει το παιδί της καλά.
Αν θέλατε να μιλήσετε σε άλλες μητέρες που περνούν κάτι αντίστοιχο, τι θα θέλατε να τους πείτε;
Να έχουν πίστη! Ο Θεός είναι μεγάλος. Επίσης, να εμπιστεύονται τους γιατρούς και τους νοσηλευτές του παιδογκολογικού, οι οποίοι κάνουν εξαιρετική δουλειά, και να ξέρουν ότι δεν είναι μόνες στον αγώνα που διεξάγουν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
