Παιδιά που παραχωρούσαν τη θέση τους σε άλλα παιδιά, περίμεναν τη σειρά τους και ζητούσαν να ακούσουν τι παίζει ο διπλανός τους. Σε αυτές τις στιγμές εντοπίζει ο μουσικός και λειτουργός της Metaction, Άρης Τσιγάρας, την ουσιαστική προσφορά των μουσικών εργαστηρίων του Emotion Lab στη Λεμεσό. Όπως αναφέρει, η προσπάθεια βοήθησε τα παιδιά να εκφραστούν και να ακούσουν το ένα το άλλο, με τον ίδιο να ζητά να υπάρξει συνέχεια.
Μιλώντας στην OLOI Media και τον Γιώργο Παυλίδη, ο Άρης Τσιγάρας περιέγραψε την εμπειρία του από τα εργαστήρια που πραγματοποιήθηκαν σε συνεργασία με τον Σύνδεσμο ΔΕΠΥ Κύπρου, με τη συμμετοχή παιδιών κυρίως οκτώ και εννέα ετών. Η μουσική χρησιμοποιήθηκε ως μέσο έκφρασης, με ευρύτερο στόχο την πρόληψη της βίας και την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης.
Ο ίδιος είναι προσεκτικός όταν ερωτάται αν άλλαξε η συμπεριφορά των παιδιών. «Θεωρώ ότι βοηθήσαμε», απαντά, υπογραμμίζοντας ότι στην προσπάθεια συνέβαλαν πολλοί άνθρωποι, η οργάνωση και, κυρίως, η διάθεση των ίδιων των παιδιών να συμμετάσχουν. «Το ήθελαν τα παιδιά. Τους δώσαμε μια διέξοδο», σημειώνει.
Η αρχή έγινε με ένα μικρό αρμόνιο. Τα παιδιά έπαιζαν, δοκίμαζαν ήχους και σχολίαζαν, ανακαλύπτοντας ότι μπορούσαν και τα ίδια να δημιουργήσουν. Για τον Άρη Τσιγάρα, η αξία αυτής της εμπειρίας βρισκόταν στην αυτοπεποίθηση που μπορούσε να τους δώσει, να ακούσουν τον εαυτό τους να παίζει, να αντιληφθούν ότι μπορούν να κάνουν κάτι δικό τους και να νιώσουν πως οι υπόλοιποι τους ακούν.
Αυτές είναι και οι στιγμές που κράτησε ο ίδιος, όταν ένα παιδί έδινε τη θέση του σε κάποιο άλλο ή αποφάσιζε να σταματήσει για να ακούσει. Μπορεί να διαρκούσαν ελάχιστα, όπως λέει, όμως του έδιναν την αίσθηση ότι κάτι είχε επιτευχθεί.
Το επόμενο βήμα ήταν να δώσουν τον ίδιο χώρο και στους άλλους. Όπως εξηγεί, η έκφραση συνδεόταν άμεσα με τον βασικό σκοπό του προγράμματος. Τα παιδιά ενθαρρύνονταν να αναγνωρίσουν ότι και ο διπλανός τους έχει ανάγκη να εκφραστεί, με τον δικό του τρόπο και στον δικό του χρόνο. Μέσα στην ομάδα μπορούσαν να δοκιμάσουν στην πράξη τι σημαίνει να ακούς, να περιμένεις και να σέβεσαι.
Ιδιαίτερη σημασία είχε ότι τέτοιες κινήσεις προέκυπταν από τα ίδια τα παιδιά. Το ζητούμενο ήταν να ανακαλύψουν μέσα από τη συμμετοχή τους πώς μπορούν να συνυπάρχουν και να συνεργάζονται. Στη συζήτηση για την επιθετικότητα, ο Άρης Τσιγάρας στάθηκε στην ανάγκη να καταλαβαίνουμε τι βρίσκεται πίσω από μια αντίδραση. Περιέγραψε περιπτώσεις όπου ο θυμός, η απογοήτευση ή η αίσθηση ότι κάποιος δεν μας προσέχει αναζητούν τρόπο εκτόνωσης. Στα εργαστήρια, όπως ανέφερε, επιδίωξαν να δείξουν στα παιδιά διαφορετικές διεξόδους, το τραγούδι, το παίξιμο, ακόμη και την ακρόαση.
Παράλληλα, απέδωσε μεγάλο μέρος της προσπάθειας στους ανθρώπους που είχαν ήδη δημιουργήσει το κατάλληλο περιβάλλον, στον Σύνδεσμο, στους γονείς και στους κηδεμόνες. Η ανταπόκρισή τους, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν συγκινητική. «Δεν πιστεύω ότι κάναμε κάτι το μαγικό ή το ιδιαίτερο», αναφέρει. «Νιώθω ότι είχαμε αποτελέσματα».
Έγιναν δημιουργοί και εκφράστηκαν με τον δικό τους τρόπο. «Πρέπει να δείξουμε ότι δεν υπάρχουν όρια», λέει ο Άρης Τσιγάρας, εξηγώντας πώς η μουσική βοήθησε τα παιδιά να εκφραστούν.
Γι’ αυτό και επιμένει στη συνέχεια της προσπάθειας. Όπως εξηγεί, η σταθερή επαφή και η εξέλιξη των συναντήσεων είχαν σημασία για όσα χτίστηκαν μέσα στην ομάδα. «Εγώ το λέω ξεκάθαρα και νομίζω ότι δεν είμαι μόνος μου σε αυτό. Θέλουμε να το δούμε να συνεχίζει», τονίζει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
