Παθιασμένος με τη ροκ μουσική, ο Σώσης Θεοδοσίου μετρά 52 χρόνια πίσω από τα πικάπ και τα μικρόφωνα και δεν σκέφτεται να σταματήσει. Για τον ίδιο, η ροκ είναι και ένας τρόπος να ξεσπάς, να ξεχνιέσαι, να βγάζεις όσα κουβαλάς μέσα σου — σαν μια ψυχοθεραπεία, χωρίς τα 50 ευρώ της συνεδρίας. «Δεν αφυπηρετώ ποτέ. Μέχρι τέλους», λέει στον Νίκο Κατσαρό, στο νέο επεισόδιο του B my Guest.
Από το 1974, όταν άρχισε να παίζει μουσική ως DJ, πέρασαν 52 χρόνια. Ο ίδιος συνεχίζει να βρίσκεται πίσω από το μικρόφωνο, να δέχεται παραγγελιές και να ψάχνει τις ιστορίες των τραγουδιών που αγαπά. Στο νέο επεισόδιο του B my Guest, η κουβέντα γυρίζει στα παιδικά του χρόνια, στις νύχτες του Kingston και σε μια Λεμεσό που όσοι την έζησαν τότε έχουν πολλά να θυμούνται. Ούτε ο χαρακτηρισμός «επιχειρηματίας» φαίνεται να του ταιριάζει ιδιαίτερα. Όταν τον ακούει στην εισαγωγή, παρεμβαίνει: «Διασκέδαζα την ώρα της δουλειάς μου και το θεωρώ ευλογία».
Η μουσική μπήκε στη ζωή του από μικρό παιδί. Στο Κολόσσι, όπου μεγάλωσε για κάποια χρόνια, άκουγε τον βρετανικό σταθμό των Βάσεων και περίμενε την εκπομπή του John Vickers. Τα αγγλικά του μπορεί να μην ήταν ακόμη καλά, τα τραγούδια όμως του είχαν ήδη τραβήξει την προσοχή. Θυμάται το «Brown Sugar» των Rolling Stones και τον πρώτο δίσκο που αγόρασε στα 11 του, το «Sex Machine» του James Brown.
Μετά τον πόλεμο του 1974 βρέθηκε με την οικογένειά του στην Αγγλία. Στο σπίτι του θείου του υπήρχαν πικάπ και βινύλια. Για εκείνον ήταν η ευκαιρία να ακούσει περισσότερο, να ανακαλύψει μουσική και να αρχίσει τη δική του πορεία ως DJ. Χρόνια αργότερα ήρθε το Kingston.
Πάνω από τη δισκοθήκη του υπήρχε ένας χώρος που είχε νοικιαστεί για καφέ. Όταν εκείνη η προσπάθεια σταμάτησε, ο Σώσης αποφάσισε να τον διαμορφώσει όπως τον φανταζόταν, ένα μπαρ στο οποίο θα ήθελε πρώτα ο ίδιος να πηγαίνει. Το όνομα τού έμεινε ακούγοντας το «Kingston Town», που έπαιζαν τα παιδιά κάποιων γειτόνων. Στους πρώτους μήνες ακουγόταν ρέγκε μαζί με ροκ. Στη συνέχεια, η ροκ επικράτησε και το Kingston απέκτησε το κοινό του.
Πριν ανοίξει, φρόντισε να βάλει τη Λεμεσό σε περιέργεια. Μαύρα πανό με λευκά γράμματα εμφανίστηκαν στην πόλη, χωρίς να αποκαλύπτουν αμέσως τι ετοιμαζόταν. Έφτασαν μέχρι και αστυνομικοί να τον ρωτούν τι συμβαίνει. Όπως λέει γελώντας, έγιναν κι αυτοί πελάτες.
Από το Kingston πέρασε πολύς κόσμος. Μια από τις επισκέψεις που θυμάται ήταν του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έφτασε με μεγάλη παρέα ένα βράδυ που το μαγαζί ήταν γεμάτο. Ο Σώσης τού είπε πως δεν μπορούσε να σηκώσει κάποιον για να καθίσουν εκείνοι. Του εξήγησε μάλιστα ότι, αν το ζητούσε από το μικρόφωνο, ο κόσμος θα ανταποκρινόταν, αλλά ο ίδιος δεν το θεωρούσε σωστό.
Ο Παπακωνσταντίνου το δέχθηκε και υποσχέθηκε να επιστρέψει την επομένη. «Λέω, δεν θα ξαναπατήσει. Την επόμενη μέρα ήταν εκεί», θυμάται. Σήμερα, το ραδιόφωνο εξακολουθεί να έχει ξεχωριστή θέση στην καθημερινότητά του. Από το Sports One μέχρι το Κανάλι 6, επιμένει στην επικοινωνία με εκείνον που ακούει. Παλιά απαντούσε στις τηλεφωνικές γραμμές και σημείωνε παραγγελιές. Τώρα διαβάζει μηνύματα, συζητά με ακροατές και αφήνει τις επιθυμίες τους να επηρεάζουν την εκπομπή.
Δεν πηγαίνει στο στούντιο έχοντας αποφασίσει όλα όσα θα παίξει. Κάποιες φορές δεν ξέρει ούτε το πρώτο τραγούδι. Μπορεί να του το ζητήσει κάποιος στον δρόμο, λίγο πριν φτάσει. Από εκεί αρχίζει να φτιάχνει τη συνέχεια, προσέχοντας πώς θα περάσει από το ένα άκουσμα στο άλλο.
Και όταν δεν γνωρίζει ένα τραγούδι, θα καθίσει να το ακούσει και να το μελετήσει. Τον ενδιαφέρει ποιος το έγραψε, τι λένε οι στίχοι, τι προηγήθηκε της δημιουργίας του. Παραδέχεται τα λάθη του και θυμάται ακόμη την παρατήρηση ακροατή επειδή έκοψε λίγα δευτερόλεπτα από ένα σόλο. Για τη Λεμεσό έχει τις ανησυχίες του. Μιλά για τα ακριβά ενοίκια, για τη δυσκολία των νέων να αποκτήσουν σπίτι και για τη διασκέδαση που έχει αλλάξει. Τους νέους, πάντως, θέλει να τους ακούει. Λέει μάλιστα πως πηγαίνει να ακούσει την κόρη του, Ίριδα, να παίζει μουσική, γιατί ξέρει ότι έχει να μάθει και από εκείνη.
Το ίδιο κάνει και μόνος του, καθημερινά, με τα ακουστικά του. Ύστερα από 52 χρόνια, εξακολουθεί να ενθουσιάζεται όταν μαθαίνει κάτι που του είχε ξεφύγει για ένα τραγούδι.«Εγώ μέχρι σήμερα ψάχνομαι κάθε μέρα. Δεν είμαι ο ξερόλας», λέει. Και την αφυπηρέτηση δεν τη συζητά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
