Μια δύσκολη επιχείρηση διάσωσης εκτυλίχθηκε πριν λίγες ημέρες σε θαλάσσια περιοχή της Κύπρου, όταν 78χρονος άνδρας βρέθηκε σε κίνδυνο μαζί με το σκάφος του, υπό ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες.
Ο 34χρονος καπετάνιος Ανδρέας Παύλου, ο οποίος βρισκόταν εκτός υπηρεσίας, ανταποκρίθηκε άμεσα σε τηλεφώνημα για βοήθεια. Παρά το γεγονός ότι επρόκειτο να περάσει χρόνο με την οικογένειά του, μετέβη άμεσα στη μαρίνα μαζί με το πλήρωμά του και κατευθύνθηκε προς το σημείο του περιστατικού, χωρίς να γνωρίζει την πλήρη έκταση του κινδύνου. Κατά την άφιξή τους, οι συνθήκες χαρακτηρίζονταν δύσκολες, με τον ηλικιωμένο να κινδυνεύει να πέσει στη θάλασσα. Σε κρίσιμη στιγμή, ο καπετάνιος φέρεται να εγκατέλειψε το τιμόνι και να κατάφερε να τον ανασύρει με ασφάλεια στο σκάφος.
Παράλληλα, μέλος του πληρώματος επιβιβάστηκε στο ακυβέρνητο σκάφος του 78χρονου, καταφέρνοντας να το ασφαλίσει και να αποτρέψει την πρόσκρουσή του στα βράχια, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε βύθιση. Καθ’ όλη τη διάρκεια της επιχείρησης, ο καπετάνιος παρείχε οδηγίες και διατηρούσε συνεχή επικοινωνία με το πλήρωμα, ενώ ταυτόχρονα καθησύχαζε τον ηλικιωμένο άνδρα.
Με την επιστροφή στη μαρίνα, το σκάφος δέθηκε με ασφάλεια, ενώ ο 78χρονος, εμφανώς συγκινημένος, ευχαρίστησε τον καπετάνιο για τη βοήθεια που έλαβε.
Σε ανάρτησή του ο πατέρας του, Παύλος Παύλου, όπως επισημαίνεται, μέχρι στιγμής δεν υπήρξε οποιαδήποτε επίσημη αναγνώριση ή επικοινωνία από τις αρμόδιες αρχές προς τον 34χρονο καπετάνιο και το πλήρωμά του, παρά το γεγονός ότι η επέμβασή τους αποδείχθηκε καθοριστική.
Τότε είναι που μου είπε ο Αντρέας: «Παπά, πάμε να φύγουμε. Δεν θέλω λεφτά από αυτόν τον άνθρωπο. Είναι σαν να βλέπω εσένα να σε βοηθούν σε μια ξένη χώρα». Το παράπονό μου προς τους άρχοντες αυτού του τόπου είναι ότι το θεωρούν δεδομένο πως ορισμένοι άνθρωποι πρέπει να κάνουν θυσίες για να φαίνεται ότι όλα λειτουργούν σωστά. Δεν είναι έτσι, κύριοι. Αν κάτι πήγαινε στραβά, σήμερα ο Αντρέας θα μπορούσε να είναι υπό κράτηση ή τα παιδιά του να μην είχαν πατέρα. Κι όμως, κάποιοι άνθρωποι, με δικά τους μέσα, δικά τους έξοδα και με προσωπικό ρίσκο, κάνουν τη δουλειά που θα έπρεπε να γίνεται από εκείνους που διαθέτουν τα μέσα και τους πόρους. Ένα ευχαριστώ, ένα τηλεφώνημα σε αυτόν τον άνθρωπο… τίποτα.
Αυτό είναι το παράπονό μου. Την επόμενη φορά, πάρτε άλλο τηλέφωνο. Όχι το δικό μας».
Το περιστατικό αναδεικνύει για ακόμη μία φορά τον καθοριστικό ρόλο ιδιωτών και επαγγελματιών της θάλασσας σε επιχειρήσεις διάσωσης, καθώς και το ζήτημα της αναγνώρισης της προσφοράς τους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
