Ήταν Μάρτιος όταν η Σάντρα Μπούλοκ σόκαρε τους θαυμαστές της ανακοινώνοντας ότι αποφάσισε να κάνει ένα διάλλειμα από τις επαγγελματικές της υποχρεώσεις. Από την άλλη, ο Μπραντ Πιτ σε συνέντευξή του, δήλωσε ότι πλησιάζει η ώρα να αποχωρήσει το χώρο της υποκριτικής.
Σήμερα, σε αποκαλυπτική συνέντευξη που παραχώρησε στο Hollywood Reporter, δήλωσε πως ανυπομονεί να «ελαφρύνει» το πρόγραμμά της, για να αφοσιωθεί στην οικογένειά της. Η Σάντρα Μπούλοκ είναι μητέρα του 12χρονου Λούις και της 10χρονης Λέιλα.
«Το μέρος που με κάνει πλέον, ευτυχισμένη είναι το σπίτι μου. Μου αρέσει να φροντίζω τα παιδιά μου. Θέλω να βρίσκομαι με την οικογένειά μου και ειδικά, τα μωρά μου, 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. Πώς να ασχοληθώ με τη δουλειά;».
Ο Μπραντ Πιτ σε μια εκ βαθέων συνέντευξή στο περιοδικό GQ, άφησε να υπαινιχθεί ότι πλησιάζει η ώρα που θα πει «αντίο» στην υποκριτική, μετά από περισσότερα από 30 χρόνια στη βιομηχανία του θεάματος. «Θεωρώ τον εαυτό μου στο τελευταίο μου βήμα», ανέφερε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε: «Tο τελευταίο εξάμηνο ή τρίμηνο».
Ο Μπραντ Πιτ, που ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 22 ετών, έχει πρωταγωνιστήσει σε εμβληματικές ταινίες όπως τα «Fight Club», «Moneyball», «Once Upon a Time in Hollywood» και τις ταινίες «Ocean’s Eleven». «Είμαι ένα από εκείνα τα πλάσματα που μιλάνε μέσω της τέχνης. Θέλω πάντα να κάνω. Αν δεν τα καταφέρω, πεθαίνω με κάποιο τρόπο», ανέφερε ακόμη.
Επίσης, ο βραβευμένος με Όσκαρ εξομολογήθηκε επίσης τους εφιάλτες του:
«Σίγουρα για τέσσερα ή πέντε χρόνια, το πιο κυρίαρχο όνειρο που ζούσα ήταν να μού επιτεθούν και να μαχαιρωθώ. Ήταν πάντα νύχτα, στο σκοτάδι, και περπατούσα σε ένα πεζοδρόμιο σε ένα πάρκο ή σε έναν πεζόδρομο και καθώς περνούσα κάτω από μια λάμπα δρόμου που έμοιαζε με του Εξορκιστή, κάποιος μού έκανε επίθεση από την άβυσσο και με μαχαίρωνε στα πλευρά. Ή είχα παρατηρήσει ότι με παρακολουθούσαν και μετά με πλησίαζε άλλος και συνειδητοποίησα ότι ήμουν παγιδευμένος και μου έκαναν μεγάλο κακό. Ή ότι με κυνηγούσαν σε ένα σπίτι με ένα παιδί, το βοηθούσα να ξεφύγω, αλλά παγιδευόμουν — και με μαχαίρωναν. Πάντα μαχαιρωμένος. Και ξυπνούσα με τρόμο. Δεν καταλάβαινα γιατί ήθελαν να με πληγώσουν. Αυτό σταμάτησε πριν από ένα ή δύο χρόνια μόνο όταν άρχισα να επιστρέφω κατευθείαν στο όνειρο και να ρωτάω απλώς γιατί;»
