Το χάμστερ που κρύβεται στη φωλιά του την ημέρα συνήθως κάνει αυτό που χρειάζεται: κοιμάται. Το να το ξυπνάμε για να παίξουμε μαζί του μπορεί να το στρεσάρει, ακόμη κι αν η πρόθεσή μας είναι να του δείξουμε τρυφερότητα.
Τα κατοικίδια χάμστερ είναι συνήθως πιο δραστήρια προς το βράδυ και τη νύχτα. Γι’ αυτό η επαφή μαζί τους χρειάζεται να ακολουθεί τον δικό τους ρυθμό. Περιμένουμε να βγουν και να κινηθούν μόνα τους, αντί να ανοίγουμε τη φωλιά ή να τα τραβάμε έξω.
Οταν είναι ξύπνιο, αφήνουμε το ζώο να εξερευνήσει τα χέρια μας με τον χρόνο του. Οι ήπιες κινήσεις και η σταθερή επαφή το βοηθούν να μας συνηθίσει. Αν χρειάζεται να το σηκώσουμε, το υποστηρίζουμε με τις δύο παλάμες, χαμηλά πάνω από ασφαλή επιφάνεια.

Η νυχτερινή του δραστηριότητα χρειάζεται χώρο, υλικό για σκάψιμο και κατάλληλες κρυψώνες. Ο τροχός δεν αντικαθιστά όλα τα υπόλοιπα. Το δωμάτιο πρέπει επίσης να έχει προβλέψιμο κύκλο φωτός, χωρίς αναμμένα φώτα μέχρι αργά κάθε βράδυ.
Για μια οικογένεια με παιδιά, αυτό σημαίνει ότι οι ώρες που θέλει το παιδί να παίξει μπορεί να μη συμπίπτουν με τις ώρες του ζώου. Ο ύπνος του παραμένει μέρος της καθημερινής φροντίδας του.

