Επτά άτομα με αυτισμό νοσηλεύονται σήμερα στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας, ανάμεσά τους και δύο ανήλικα παιδιά, με την ΚΥΣΟΑ να καταγγέλλει ενώπιον της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας ότι το ψυχιατρείο αποτελεί ακατάλληλο νευροαισθητηριακό περιβάλλον για τα συγκεκριμένα περιστατικά. Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με την απουσία άλλης κατάλληλης δομής για ενδονοσοκομειακή φροντίδα, βρέθηκε στο επίκεντρο της σημερινής μαραθώνιας συζήτησης για την ψυχική υγεία.
Το θέμα βρέθηκε στο επίκεντρο της σημερινής μαραθώνιας συνεδρίας της Επιτροπής για την ψυχική υγεία, όπου αναδείχθηκαν για ακόμη μία φορά οι σοβαρές ελλείψεις στο σύστημα, από την υποστελέχωση και την υπερπληρότητα της Αθαλάσσας μέχρι την απουσία κοινοτικών και ενδιάμεσων δομών, τα προβλήματα στην παιδοψυχιατρική και τα κενά στη διαχείριση ευάλωτων ομάδων. Ιδιαίτερα έντονα συζητήθηκε και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται περιστατικά ψυχικής υγείας, με την Αστυνομία να καλείται σε αρκετές περιπτώσεις να αναλάβει ρόλο για τον οποίο δεν διαθέτει ούτε τις κατάλληλες υποδομές ούτε την εξειδίκευση.
Η Θέμις Ανθοπούλου, εκ μέρους της ΚΥΣΟΑ, ανέφερε ενώπιον της Επιτροπής ότι επτά άτομα με αυτισμό νοσηλεύονται σήμερα στην Αθαλάσσα, εκ των οποίων δύο είναι ανήλικα.
Όπως υποστήριξε, το περιβάλλον του ψυχιατρείου είναι ακατάλληλο από νευροαισθητηριακής άποψης για τα συγκεκριμένα άτομα, ενώ την ίδια ώρα δεν υπάρχει επαρκώς οργανωμένη εναλλακτική δομή για την ενδονοσοκομειακή φροντίδα τους όταν αυτή κρίνεται αναγκαία. Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο στην περίπτωση των ανηλίκων, καθώς, όπως επισημάνθηκε, παιδιά με αυτισμό καταλήγουν σε ένα περιβάλλον σχεδιασμένο για την αντιμετώπιση ψυχιατρικών περιστατικών.
Η κ. Ανθοπούλου ανέφερε ότι, παρά το γεγονός πως έχει αναγνωριστεί ότι ο αυτισμός δεν αποτελεί ψυχική νόσο, παραμένει χωρίς απάντηση το βασικό ερώτημα, πού θα πρέπει να νοσηλεύονται τα άτομα με αυτισμό όταν χρειάζονται ενδονοσοκομειακή φροντίδα;
«Δεν πρέπει τα περιστατικά αυτά να νοσηλεύονται στο ψυχιατρείο της Αθαλάσσας», ανέφερε, επισημαίνοντας παράλληλα ότι σήμερα δεν υπάρχει άλλο ενδεδειγμένο πλαίσιο που να μπορεί να καλύψει τις συγκεκριμένες ανάγκες. Σύμφωνα με την ίδια, η έλλειψη σχεδιασμού και συντονισμού μεταξύ των κρατικών υπηρεσιών έχει ως αποτέλεσμα οικογένειες να επωμίζονται μεγάλο βάρος, ενώ τα ίδια τα άτομα να οδηγούνται σε λύσεις που δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές τους ανάγκες.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
