Δεν είναι η πρώτη φορά που το βλέπουμε – και μάλλον δεν θα είναι και η τελευταία. Ένα απλό περιστατικό, μια παρατήρηση από έναν ενήλικα προς μια παρέα εφήβων, και ξαφνικά η κατάσταση αλλάζει. Εκεί που θα περίμενε κανείς μια αντίδραση έστω στοιχειώδους σεβασμού, ακολουθεί το αντίθετο: ειρωνείες, προκλήσεις και μια συμπεριφορά που μόνο ως «πλάκα» δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.
Σε πρόσφατο βίντεο που κυκλοφορεί, καταγράφεται ακριβώς αυτό το σκηνικό. Ενήλικας επιχειρεί να επισημάνει σε νεαρούς ότι η συμπεριφορά τους είναι λανθασμένη. Η απάντηση; Γέλια, ένταση και μια κλιμακούμενη στάση που δημιουργεί φόβο. Όχι απλώς αμηχανία – φόβο. Οι νεαροί δεν κάνουν πίσω. Αντίθετα, πλησιάζουν, προκαλούν, δοκιμάζουν τα όρια. Σαν να θέλουν να αποδείξουν κάτι. Ή σε κάποιον.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο το ίδιο το περιστατικό, αλλά το πόσο εύκολα συμβαίνει. Σαν να είναι κάτι «φυσιολογικό». Σαν να έχει γίνει μέρος μιας κουλτούρας όπου η παρατήρηση εκλαμβάνεται ως πρόκληση και η αντίδραση πρέπει να είναι πιο δυνατή, πιο επιθετική, πιο «εντυπωσιακή».
Κάποτε, η «πλάκα» είχε όρια. Ήταν μεταξύ φίλων, σε ένα πλαίσιο που όλοι καταλάβαιναν. Σήμερα, όμως, φαίνεται να μεταφέρεται στον δρόμο, σε αγνώστους, χωρίς φρένα. Και όταν αυτό συνοδεύεται από κινητά που καταγράφουν τα πάντα, τότε η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο έντονη. Δεν είναι μόνο η στιγμή – είναι και η προβολή της. Και κάπου εδώ είναι τροφή για σκέψη, γιατί ένας ενήλικας να διστάζει να μιλήσει; Γιατί να σκέφτεται δεύτερη φορά αν θα κάνει μια απλή παρατήρηση; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Γιατί δεν ξέρει τι αντίδραση θα συναντήσει.
Το θέμα δεν είναι να «δαιμονοποιηθούν» οι νέοι. Ούτε να μπουν όλοι στο ίδιο καλάθι. Υπάρχουν παιδιά με αξίες, με σεβασμό, με όρια. Όμως, όταν τέτοιες εικόνες επαναλαμβάνονται, δεν μπορούν να αγνοηθούν.
Κάπου χάθηκε η ισορροπία. Και όταν η «πλάκα» αρχίζει να τρομάζει τον άλλον, τότε παύει να είναι πλάκα. Είναι κάτι άλλο. Και αυτό το «κάτι άλλο» χρειάζεται να μας απασχολήσει σοβαρά — πριν γίνει η νέα κανονικότητα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
