Ευθύνη όλων είναι η ανακύκλωση, μια πρακτική που εδώ και χρόνια εφαρμόζεται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με τάξη, οργάνωση και πειθαρχία. Στην καθημερινότητα των πολιτών, οι τρεις κάδοι που σχεδόν κάθε σπίτι διαθέτει έχουν γίνει αυτονόητοι μπουκάλια, πλαστικά, χαρτί και άλλα ανακυκλώσιμα υλικά διαχωρίζονται με τρόπο απλό, ξεκάθαρο και χωρίς δεύτερη σκέψη.
Στην Κύπρο, ωστόσο, βρισκόμαστε ακόμη στο στάδιο της εκμάθησης των βασικών. Ποιο υλικό μπαίνει σε ποιον κάδο, ποια απορρίπτονται ως μη ανακυκλώσιμα και ποια χρειάζονται ειδική διαχείριση. Η σύγχυση παραμένει έντονη, όχι μόνο λόγω έλλειψης ουσιαστικής ενημέρωσης, αλλά και εξαιτίας της ασυνέπειας στην εφαρμογή του ίδιου του συστήματος.
Και κάπου εδώ, επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό. Μια φορά την εβδομάδα, όταν περνά το φορτηγό της ανακύκλωσης από οποιαδήποτε περιοχή της Κύπρου, η εικόνα που μένει πίσω είναι σχεδόν πάντα η ίδια. Πεταμένα υλικά ανακύκλωσης στους δρόμους και στα πεζοδρόμια, χαρτιά να παρασύρονται από τον αέρα, πλαστικά σκορπισμένα και κάδοι που περισσότερο θυμίζουν σημείο εγκατάλειψης παρά περιβαλλοντικής ευθύνης.
Έτσι, εύλογα τίθεται το ερώτημα: ποιος φταίει; Ο πολίτης που δεν γνωρίζει πού και πώς γίνεται σωστά η ανακύκλωση; Ή όσοι περνούν με το φορτηγό της περισυλλογής και αφήνουν πίσω τους τα μισά υλικά στο πεζοδρόμιο, μετατρέποντας τη διαδικασία σε ακόμη ένα πρόβλημα;
Η πραγματικότητα είναι ότι η ευθύνη μοιράζεται. Από τη μία, η έλλειψη παιδείας και συνεχούς ενημέρωσης των πολιτών. Από την άλλη, ένα σύστημα που συχνά λειτουργεί με προχειρότητα, χωρίς σταθερούς κανόνες, χωρίς επαρκή έλεγχο και χωρίς σεβασμό στον δημόσιο χώρο.
Το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό. Αντί η ανακύκλωση να συμβάλλει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής και της εικόνας των πόλεων και των γειτονιών μας, καταλήγει να τις υποβαθμίζει. Και έτσι, ένα μέτρο που σχεδιάστηκε για να προστατεύει το περιβάλλον, ακυρώνεται στην πράξη.
Η ανακύκλωση δεν μπορεί να λειτουργήσει αποσπασματικά. Χρειάζεται οργάνωση, καθαριότητα, σαφείς οδηγίες και συνέπεια. Χρειάζεται συνεργασία κράτους, τοπικών αρχών και πολιτών. Μόνο τότε θα πάψει να είναι ένα μόνιμο ζητούμενο και θα γίνει αυτό που εδώ και χρόνια είναι σε άλλες χώρες, μια αυτονόητη πράξη ευθύνης.
Μέχρι τότε, δυστυχώς, παραμένουμε στο ίδιο έργο θεατές. Με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή, το έργο αυτό θα αλλάξει σενάριο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
