Η 20ή Ιουλίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι ο ήχος της σειρήνας. Ένας ήχος που όσοι τον έζησαν δεν τον ξεχνούν ποτέ. Δεν ξέρω πόσα από εκείνη τη μέρα είναι δικές μου αναμνήσεις και πόσα είναι οι ιστορίες που μου διηγόταν η μητέρα μου μεγαλώνοντας. Ίσως να έχουν γίνει ένα μέσα μου. Ίσως έτσι λειτουργεί η μνήμη όταν κουβαλά πόλεμο.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Βίντεο: Aρχείο ΡΙΚ
Θυμάμαι – ή ίσως θυμάμαι επειδή μου το έλεγαν – τη μητέρα μου να με κρατά σφιχτά στην αγκαλιά της. Σήκωσα τα μάτια στον ουρανό και είδα τους αλεξιπτωτιστές. «Μαμά, ομπρέλες… πολλές ομπρέλες», φώναζα με την αθωότητα ενός παιδιού που δεν ήξερε ότι εκείνες οι «ομπρέλες» έφερναν μαζί τους την εισβολή. Θυμάμαι τη μητέρα μου να βάζει βιαστικά λίγα πράγματα σε μια βαλίτσα. Δεν ξέραμε πού πηγαίναμε. Το μόνο που ξέραμε ήταν ότι έπρεπε να φύγουμε.
Ο δρόμος μάς έφερε στον Αγρό. Το σχολείο ήταν γεμάτο από οικογένειες που είχαν αφήσει τα πάντα πίσω τους. Η εσωτερική αυλή είχε γεμίσει κόσμο. Ο πατέρας μου, όπως μου έλεγε η μητέρα μου, έσπασε το παράθυρο του γραφείου της διευθύντριας για να μπορέσουμε να μπούμε μέσα και να ξαπλώσουμε εκεί. Εκείνο το γραφείο έγινε για λίγο το καταφύγιό μας. Γύρω μας υπήρχε μόνο φόβος, αγωνία και άνθρωποι που προσπαθούσαν να καταλάβουν τι τους είχε συμβεί.
Δεν έχω πολλές εικόνες από εκείνες τις ημέρες. Όμως αυτές που έχω, ή αυτές που κουβαλώ μέσα από τις αφηγήσεις των γονιών μου, δεν έφυγαν ποτέ.
Μετά ήρθε η Ελλάδα. Για χρόνια μακριά από την Κύπρο. Όταν επέστρεψα, κατάλαβα πως ο χρόνος είχε περάσει, αλλά κάποια πράγματα έμεναν ακίνητα. Η κατοχή ήταν ακόμη εδώ. Οι προσδοκίες παρέμεναν ίδιες. Οι υποσχέσεις άλλαζαν, οι κυβερνήσεις άλλαζαν, όμως η πραγματικότητα όχι.
Πενήντα ένα χρόνια μετά, συνεχίζουμε να μιλάμε για επιστροφή, για δικαίωση, για μια πατρίδα που εξακολουθεί να είναι μοιρασμένη. Μεγαλώνουν γενιές που δεν έζησαν την εισβολή, αλλά μεγαλώνουν με τις συνέπειές της.
Δεν έχω μνήμη επειδή θέλω να ξεχάσω. Δεν ξεχνιούνται αυτά. Έχω πολλούς λόγους να θυμάμαι. Όμως η ζωή προχώρησε. Άλλαξε τη δική μου ιστορία, όπως άλλαξε και τις ιστορίες χιλιάδων άλλων ανθρώπων. Κάθε 20 Ιουλίου θυμόμαστε. Όχι για να ζούμε μόνο με το χθες, αλλά γιατί χωρίς μνήμη δεν υπάρχει αύριο. Συνεχίζουμε τη ζωή μας, εργαζόμαστε, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, κάνουμε όνειρα. Όμως βαθιά μέσα μας υπάρχει πάντα εκείνο το παιδί που κοίταζε τον ουρανό και έβλεπε «πολλές ομπρέλες», χωρίς να γνωρίζει ότι εκείνη η εικόνα θα το συνόδευε για όλη του τη ζωή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
