Μέσα από τις χιλιάδες λέξεις που έχουν αποτυπωθεί, κάπου κρύβεται η αλήθεια. Αυτή η αλήθεια που κάποιες φορές, φοβόμαστε να ακούσουμε από το στόμα του άλλου. Κι’ όταν εμείς τις ξεστομίζουμε και δεν ακούγεται καλά στα αυτιά, τότε μετανιώνουμε και αποσύρουμε αυτά που είπαμε. Όμως, αυτές οι λέξεις που κάποτε θεωρήσαμε καλό να λεχθούν, έπρεπε να ειπωθούν όσο και πληγώνουν όσο και εάν πονούν.
Οι φράσεις και οι λέξεις που λέγονται όταν ο άλλος είναι νευριασμένος και αγχωμένος δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Παρόλο, που λένε ότι όταν είσαι εκνευρισμένος για κάτι, βγάζεις τον αληθινό σου εαυτό. Όμως, κι’ πάλι δεν είναι κάτι που ισχύει σε μεγάλο βαθμό.
Ναι, όταν σε θυμώσει ο άλλος, νιώθεις ότι το αίμα ανεβαίνει στο κεφάλι σου, και θέλεις απλά από τα νεύρα να μην μιλάς καθόλου. Δεν έχεις διάθεση να πεις φράσεις που ενδεχομένως να πληγώσουν, όμως δεν μπορείς να κρατηθείς…Όταν ο άλλος, σε προκαλεί με μια απαθή στάση, αντιδράς δεν θέλεις να σιωπήσεις παρόλο που ξέρεις ότι αυτός ο άνθρωπος που έχεις απέναντι σου, δεν σημαίνει τίποτε πλέον για σένα.
Το χειρότερο είναι να λέγονται φράσεις και λέξεις που βασικά δεν πιστεύεις ότι είναι αλήθεια. Να δίνονται υποσχέσεις που δεν θα τηρηθούν. Γιατί, οι πράξεις στο τέλος είναι αυτές που μετρούν, τίποτε άλλο. Αυτές οι μικρές, καθημερινές, τόσο γλυκές κινήσεις που ο άλλος δεν καταλαβαίνει ότι τις κάνεις για εκείνον. Γιατί δεν τις διατυμπανίζεις, δεν διαφημίζεις τον έρωτα σου, απλά τον ζεις, τον γεύεσαι με όλες τις μορφές του, γιατί είναι αληθινός, αγνός και σου δίνει ζωή…
Γι’ αυτό οι φράσεις, οι λέξεις, τα λόγια, όπως και να λέγονται διαφορετικά μοιάζουν τα ίδια όταν δεν είναι πραγματικά. Για αυτό, όταν μιλάμε τα μάτια πρέπει να είναι ανοικτά γιατί μέσα από αυτά βλέπεις όλα αυτά που βγαίνουν από το στόμα, οι λέξεις, οι φράσεις και οι υποσχέσεις…
