Λέξεις που ειπωθήκαν κάποτε, αλλά τελικά ήταν ψεύτικες. Λέξεις και φράσεις που χάθηκαν στο χρόνο και της πήρε ο βοριάς, χάθηκαν μέσα σε ανώφελα λόγια και λέξεις που ειπώθηκαν, που ποτέ δεν έπρεπε να βγουν από το στόμα. Δεν θέλω να μιλήσω για νεράιδες και πρίγκιπες του παραμυθιού, δεν μου ταιριάζουν αυτά. Μιλώ μόνο με αυτές τις πράξεις που ενδεχομένως να μην έχουν πλέον σημασία καμιά. Οι νεράιδες και το μαγικό ραβδί έχουν πλέον για μένα χαθεί γιατί επιτέλους ζω μια πραγματικότητα, εκείνη που ποτέ δεν μπόρεσαν κάποιοι να αντιληφθούν.
Και όμως, σε κάποια φάση θα το αντιληφθούν…Ακόμη, κι’ είναι στην αρχή της ιστορίας τους, η οποία θα κάνει και αυτή τον κύκλο της και θα κλείσει. Κανένας βασιλιάς ή βασίλισσα του παραμυθιού που ζουν δεν θα τους σώσει. Και ούτε θα μπορούν να μπουν σε ένα κάστρο για να προφυλαχθούν. Απλά θα τελειώσει…Όπως, άλλωστε τελειώνουν όλα.
Οι πρώτοι τριγμοί θα φανούν σε κάποια στιγμή. Θα είναι η πρώτη αδιαφορία για κάτι σημαντικό, μετά ένα κενό που ο άλλος δεν θα σε πιστεύει και θα έρθει αυτό το τέλος που θα προσπαθήσει ο ένας με τον άλλο να αποφύγει. Τώρα είναι όλα ιδανικά, όμορφα και μαγικά…Γνωρίζει ο ένας τον άλλο και εκφράζει με ποικίλους τρόπους την συμπάθεια και την αγάπη. Θέλουν να μιλούν μεταξύ τους, γιατί έτσι αισθάνονται ότι είναι μαζί.
Μια καλημέρα και μια καληνύχτα είναι βασική, για αυτόν που αγαπάς…Και όμως, κάποτε θα γίνει παρελθόν και αυτή. Θα φύγει, θα χαθεί. Και εσύ θα μείνεις με τους πρίγκιπες, τα κάστρα, τα μαγικά ραβδάκια, τις γεμάτες όλες σελίδες αγάπης, αλλά και αυτές τις άδειες σελίδες που προσπάθησες να γεμίσεις με κάτι που δεν σου ανήκει…
