Έχει κάποιους ανθρώπους που συναντάς τυχαία στην ζωή σου και μένουν για πάντα κομμάτι της ψυχής σου και έχει κάποιους άλλους που για διάφορους λόγους δεν θέλεις ποτέ να ξαναδείς. Είναι αυτά τα άτομα που όταν σε βλέπουν διαπιστώνεις ότι παρόλο που σου χαμογελούν και είναι ευγενικοί εντούτοις μέσα τους κρύβουν κάτι άλλο. Αυτό το ψεύτικο δήθεν, θεωρώντας ότι ο κόσμος τους ανήκει. Είναι αυτοί που υποτιμούν τον εαυτό τους στο βάθος της ψυχής τους και προσπαθούν με διαφορές συμπεριφορές να πείσουν τον άλλο ότι είναι καλοί άνθρωποι. Και όμως, είναι τόσο ψεύτικοι και άδειοι μέσα τους που ούτε οι ίδιοι δεν το ξέρουν.
Όμως, υπάρχουν και οι άνθρωποι που κυκλοφορούν ανάμεσα μας και όταν τους συναντάμε ξέρουμε καλά ότι θα μείνουν γι’ πάντα στην καρδιά μας. Οι άνθρωποι αυτοί που έδωσαν χωρίς πολλές φορές, να το ξέρουν ένα κομμάτι της ψυχής τους, μας αγάπησαν και μας αγαπούν , συνεχίζοντας να είναι στο πλάι μας. Σε όποιες δυσκολίες και να συναντήσουμε στο δρόμο μας. Που δεν φεύγουν με τα πρώτα πικρά λόγια ούτε αλλάζουν συμπεριφορές και μας ενθαρρύνουν να προχωρήσουμε λίγο παραπέρα.
Αυτούς τους ανθρώπους αγαπώ, που με το χαμόγελο τους άλλαξαν την κοσμοθεωρία μας και μας έκαναν να «πετάξουμε» έστω και λίγο πιο ψηλά. Τουλάχιστον, ξέρουμε ότι κάποτε μας αγάπησαν έστω και για λίγο και μας αποδέχθηκαν για αυτό που είμαστε. Και δεν «πέταξαν» κάπου άλλου, δεν μας πλήγωσαν με τις πράξεις και με τα λόγια τους.
Οι άνθρωποι που φεύγουν ουσιαστικά δεν ξανάρχονταν πίσω, όσο κι’ να θέλουμε όσο κι’ να το πιστεύουμε. Και είναι αυτοί που ουσιαστικά ποτέ δεν ήταν «δικοί» μας κι’ ας το πίστευαν έστω και για λίγο ότι ήταν μαζί μας. Οι άνθρωποι που φεύγουν δεν ξαναγυρνούν, κι’ εάν το κάνουν δεν είναι οι ίδιοι, όπως δεν είσαι πλέον και εσύ.
