Και όταν η «κλωστή» ξεκίνησε να κυλά τότε την πήρα στο χέρι μου και άρχισα τη διαδικασία να την φτιάξω ξανά. Δεν ήξερα όμως ότι όταν άρχισε η αντίστροφή μέτρηση θα έβρισκα κάποιους «κόμπους» που έπρεπε να λύσω. Δεν το πολυσκέφτηκα και είπα θα το κάνω όσο καιρό κι’ εάν μου πάρει. Και ξεκίνησα να τυλίγω αυτή την πελώρια «κλωστή» που κατά την διάρκεια του χρόνου είχε πλέον ξετυλιχτεί.
Όταν την έπιασα στο χέρι μου, η βελόνα κτύπησε το δάχτυλο μου, το αίμα έτρεχε αλλά δεν πτοήθηκα…Το περιποιήθηκα, έβγαλα ένα αναστεναγμό και ξεκίνησα αυτό που είχα βάλει σκοπό. Πίστευα ότι σε όλη την διαδικασία θα είχα κάποια βοήθεια όμως διαπίστωσα ότι στο τέλος στα δύσκολα μένουν μόνο αυτοί που πραγματικά νοιάζονται για σένα. Δεν έχω παράπονο, άλλωστε, η όλη διαδικασία του τυλίγματος μου αρέσει…Γιατί θέλω να παίρνω εγώ όλα τα εύφημα για την προσπάθεια μου. Εγωιστικό αλλά και ανθρώπινο.
Στην διάρκεια του περιτυλίγματος της «κλωστής», κάθισα και σκέφτηκα. Άλλωστε, είχα πολύ χρόνο στην διάθεση μου να μην ασχοληθώ με ανούσια πράγματα, με έναν φανταστικό κόσμο, με Πριγκίπισσες που πιστεύουν ότι μπορούν να με «μαγέψουν» με μάγισσες και με κάστρα που ζούνε μόνο σε μια άλλη εποχή που ουσιαστικά θα ήθελα πάντοτε να ζω. Γιατί το «παραμύθι» είναι ωραίο σε παίρνει σε άλλους κόσμους και καταστάσεις.
Σε «μαγεύει» όμως για λίγο, ένα «στραβοπάτημα» όμως, σε επαναφέρει πάλι στην πραγματικότητα. Άλλωστε η «κλωστή» που τυλίγω ακόμη και θα συνεχίζω, με δίδαξε ότι στο δρόμο μου, μπορώ να βρω και μάγισσες που είναι μεταμορφωμένες σε Πριγκίπισσες που το πρόσωπο τους δεν μοιάζει καθόλου με το δικό μου και το μόνο που έχουν σκοπό να βλάψουν το ηθικό των άλλων, που δεν λογαριάζουν και δεν έχουν αισθήματα παρά μόνο για τον εαυτό τους. Που κρύβονται πίσω ένα πρόσωπο φανταστικό και έχουν στο περίγυρο τους ανθρώπους που στο παρόν στάδιο λένε ότι τις αγαπούν, γιατί ίσως έχουν κάτι δικό τους που δεν μπορούν να αποκαλύψουν. Που όταν ανοίγουν το στόμα τους δεν λένε την αλήθεια…γιατί ίσως δεν είναι έτοιμες να την ακούσουν.
Και όμως δεν το έβαλα κάτω γιατί οι «μάγισσες» αποκαλύπτονται με την πάροδο του χρόνου και κάποτε θα ζήσουν μόνες χωρίς να έχουν ουσιαστικά κανέναν στο πλάι τους. Και εγώ θα εξακολουθώ να τυλίγω την «κλωστή» μου χωρίς να νιώθω «φυλακισμένη» σε έναν κόσμο που μόνο στο «παραμύθι» ζει…Άλλωστε, η μαγεία του «παραμυθιού» είναι η «κλωστή» που τυλίγεις πρέπει να έχει ουσία γιατί τότε δεν έχει νόημα δεν έχει σκοπό…Γιατί η δική μου, η “κλωστή” έχει χρώματα λαμπερά και φωτεινά, αληθινά είναι κάτι όπως την πανσέληνο που φωτίζει, παραμένει στον ουρανό και σε μαγεύει…
