Έχει πράγματα στην ζωή μας, που δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε ποτέ. Ότι κι’ να μας πουν ότι και να κάνουν. Γιατί ξέρουμε την αλήθεια ενώ προσπαθούν να μας πουν ότι είναι ψέματα. Όμως, το προσπερνάμε, γιατί πραγματικά θέλουμε να ζήσουμε και δεν θέλουμε να σπαταλάμε τον χρόνο μας, με ανούσιες κουβέντες.
Μεγαλώσαμε πλέον να καταναλώνουμε τον χρόνο που μας αντιστοιχεί σε αυτή την ζωή με ίδιες συζητήσεις και κουβέντες που δεν βγαίνουν πουθενά. Φτάνει η στιγμή που βαριέσαι να πείσεις τον άλλον να δει και την άλλη όψη του νομίσματος και να μπει μια φορά στην θέση σου. Όταν ο άλλος δεν θέλει να καταλάβει, δεν θα το κάνει. Όσο κι’ εάν σε αγαπά όσο κι’ εάν σε θέλει.
Γιατί ο εγωισμός και η ηττοπάθεια δεν τον αφήνει. Κι’ όμως, εάν δει πέρα από αυτό, τότε όλα θα φαίνονται καλύτερα. Όταν ο άλλος πιστεύει ότι έχει δίκιο και προσπαθεί να σου αλλάξει γνώμη με το έτσι θέλω, τότε κάτι πάει λάθος. Με την πίεση δεν μπορείς ούτε να δεχτείς ούτε να συμβιβαστείς. Κάποτε κουραζόμαστε να συζητούμε και να αντιδρούμε γύρω από τα ίδια θέματα…Απλά τα δεχόμαστε και προχωράμε…Δεν προσπαθούμε να πείσουμε τον άλλον, ότι έχει δίκιο ή άδικο. Εμείς, ξέρουμε πραγματικά την αλήθεια, όμως θεωρούμε ότι πλέον δεν ασχολούμαστε με αυτήν. Γιατί, δεν αξίζει, δεν χρειάζεται να της δίνουμε και πολύ σημασία, γιατί απλά είναι ένα τίποτε ανάμεσα στις άλλες…
Είναι φυσιολογικό πλέον να μην αντιδρούμε όταν ο άλλος προσπαθεί με διάφορα τεχνάσματα να μας πείσει ότι έχουμε άδικο και να μην μπαίνει μια φορά στην δική μας θέση. Γιατί, απλά δεν θέλει και δεν είναι, ότι δεν μπορεί…Δεν θέλει γιατί θα καταλάβει ότι έχεις δίκιο… Είναι καλό καμιά φορά να κρατάς τις σιωπές σου, να μην αντιδράς και να συνεχίζεις παρακάτω. Γιατί, τα μάτια λένε την αλήθεια. Μια αλήθεια που πρέπει στο τέλος να την δεχτείς…
