Το περιστατικό της δεκάχρονης μαθήτριας στη Λάρνακα δεν είναι μόνο μια υπόθεση σχολικού εκφοβισμού. Είναι ένα ανησυχητικό σύμπτωμα: της αδιαφορίας. Το πιο σοκαριστικό στοιχείο δεν είναι μόνο η πράξη βίας, αλλά και το γεγονός ότι γύρω της υπήρχαν παιδιά που παρακολουθούσαν χωρίς να κάνουν τίποτα.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Παράλληλα, η αντίδραση της σχολικής μονάδας, που επικαλέστηκε το τέλος του ωραρίου ως δικαιολογία για την αδυναμία παρέμβασής της, εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Ωστόσο, δεν είναι μόνο το σχολείο που φέρει ευθύνη. Οι πρώτες και καθοριστικές βάσεις για τη συμπεριφορά ενός παιδιού μπαίνουν στο σπίτι. Τα παιδιά δεν γεννιούνται βίαια. Μαθαίνουν τη βία. Και συχνά, οι πρώτοι τους “διδάσκαλοι” είναι οι ίδιοι οι γονείς. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου η επίλυση των διαφορών γίνεται με φωνές, προσβολές ή ακόμα και χειροδικία, πώς περιμένουμε να συμπεριφέρεται διαφορετικά στον σχολικό χώρο; Όταν βλέπει τους γονείς του να λύνουν τις διαφωνίες τους με επιθετικότητα ή να δικαιολογούν πράξεις βίας, θεωρεί πως αυτός είναι ο αποδεκτός τρόπος αλληλεπίδρασης με τους άλλους.
«Είδα την κόρη μου στο πάτωμα να της πιέζει το σβέρκο και να την κρατά από το λαιμό»
Επιπλέον, η έλλειψη ορίων και σωστής διαπαιδαγώγησης μέσα στην οικογένεια συμβάλλει στη διαμόρφωση παιδιών που θεωρούν ότι μπορούν να επιβάλλονται στους άλλους με τη βία. Πολλοί γονείς αδιαφορούν, υποτιμούν τα σημάδια επιθετικής συμπεριφοράς των παιδιών τους ή ακόμα και τα ενθαρρύνουν, θεωρώντας πως έτσι θα «επιβιώσουν» καλύτερα στην κοινωνία.
Οι υπόλοιποι μαθητές ήταν απλά θεατές… Όταν ένα παιδί βλέπει βία και επιλέγει να μη μιλήσει, δεν σημαίνει ότι είναι κακό. Σημαίνει ότι δεν έχει μάθει πώς να αντιδρά. Και εδώ έρχεται η ευθύνη τόσο των γονέων όσο και των σχολείων
Αν και το σχολείο δεν μπορεί να υποκαταστήσει την οικογένεια, έχει έναν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς των παιδιών. Η απλή μετάδοση γνώσεων δεν αρκεί – χρειάζεται ενίσχυση της συναισθηματικής νοημοσύνης, καλλιέργεια του αλληλοσεβασμού και προώθηση ενός σχολικού περιβάλλοντος όπου η βία δεν έχει θέση. Το περιστατικό της δεκάχρονης δείχνει ότι δεν υπάρχει επαρκής επιτήρηση των παιδιών κατά την αποχώρησή τους από το σχολείο. Οι μαθητές δεν μπορεί να είναι απροστάτευτοι επειδή έχει λήξει το ωράριο. Η ευθύνη του σχολείου δεν σταματά στο χτύπημα του κουδουνιού, ειδικά όταν μιλάμε για μικρά παιδιά.
Η απάθεια είναι η γέφυρα που ενώνει τη μικρή πράξη βίας με τη μεγάλη αδικία. Και αν δεν διδάξουμε στα παιδιά μας να μη μένουν σιωπηλά μπροστά στο λάθος, τότε δεν πρέπει να απορούμε όταν μεγαλώσουν σε ενήλικες κάνουν το ίδιο.
Η βία στα σχολεία δεν είναι ευθύνη μόνο των εκπαιδευτικών ή μόνο των γονέων. Είναι μια κοινωνική ασθένεια που χρειάζεται συλλογική δράση. Γονείς, εκπαιδευτικοί, αλλά και η Πολιτεία, πρέπει να αναλάβουν τον ρόλο τους, ώστε τα παιδιά να μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον όπου δεν θα χρειάζεται να φοβούνται.
Όταν χτυπά το κουδούνι, δεν πρέπει να σταματά η ευθύνη. Και, κυρίως, δεν πρέπει να σταματά η ανθρωπιά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
