Και στην τελική να σε κοροϊδεύει ο άλλος για τρία συνεχόμενα χρόνια, τι είναι; Εδώ οι κυβερνήσεις, οι αξιωματούχοι και όλοι αυτοί μας δουλεύουν κανονικότατα και με τον νόμο, ένας άνθρωπος δεν μπορεί; Χρειάζεται θράσος, πάθος και τεχνική να κάνεις τον άλλο να σε πιστεύει και να στηρίζεται πάνω σου. Το «σχέδιο» είναι πάντοτε το ίδιο και το «θύμα» κάποιος από εμάς… Και αυτός, ο άλλος συνεχίζει ακάθεκτος το «έργο» του…
Τρία χρόνια που δεν ήταν χαμένα, ήταν όμορφες κάποιες στιγμές, μπορεί να ήταν δύσκολες αλλά ήταν ουσιαστικές. Και τότε, εντελώς ξαφνικά και απρόβλεπτα το ομολογεί ότι για τρία χρόνια απλά περνούσαν οι ημέρες μέχρι να αποφασίσει ότι θα πάει παρακάτω. Τα παραδείγματα της ζωής άπειρα. Μεθοδικά και αποτελεσματικά, σιγά σιγά «έπαιρνε» κάτι από την προσωπικότητα του άλλου και κάθε φορά έλεγε ότι νοιάζονταν αλλά το σχέδιο του είναι μελετημένο και σχεδιασμένο στα μέτρα του. Τρία χρόνια που ο απέναντι του έδειχνε ότι ζούσε την απόλυτη ευτυχία ενώ εκείνος ήθελε να φανεί πιο ανώδυνο, γιατί ουσιαστικά δεν τον ένοιαζε τα αισθήματα του άλλου, παρά μόνο τα δικά του.
Άπειρες οι ιστορίες με τα δύο πρόσωπα που κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Και στο τέλος της ημέρας η Καρολάιν έγινε το πρότυπο και ένα κομμάτι από εμάς, που μπορεί να μην μας σκότωσε κάποιος αλλά υπάρχουν άνθρωποι που σε σκοτώνουν ψυχολογικά σιγά –σιγά. Η Καρολάιν είναι όπως όλους τους ανθρώπους που πίστεψε, αγάπησε, πόνεσε και ο Μπάμπης όπως όλους τους άλλους που μπορεί να μην είναι δολοφόνοι, αλλά «σκοτώνουν» σιγά-σιγά και μεθοδικά.
