Την ωραία, και γεμάτη «συννεφάκια» ζωή σας, δεν θέλω να χαλάσω. Αυτή την ζωή που έμεινε και με νύχια και με δόντια προσπαθεί ο κάθε ένας από εμάς να κρατήσει με το δικό του τρόπο. Την ζωή που προφανώς ονειρευτήκαμε ότι θα είναι διαφορετική και δια μαγείας ήρθε μια πανδημία να ανατρέψει όλα αυτά που ονειρεύτηκε ο κάθε ένας από εμάς.
Είναι εκπληκτικό που οι αντίθετες απόψεις μας ωθούν να συζητάμε και να αναλύουμε περισσότερο για το ποιοι κατέστρεψαν τον πλανήτη, για την οικολογική καταστροφή, για την πείνα και την εξαθλίωση που υπήρχε από ανέκαθεν, απλά προσπαθούσαμε να μην σκεφτόμαστε ότι υπάρχει. Είναι αξιοθαύμαστο που σε κάθε παρεϊστική συνάντηση μας, σήμερα διερωτόμαστε πώς η ανθρωπότητα έφτασε σε αυτό το σημείο, και τραγελαφικό εάν σκεφτούμε ότι το μόνο που μας ένοιαζε κάποτε ήταν τα απλά καθημερινά πράγματα και η επιβίωση μας.
Πραγματικά είναι λυπηρό αλλά και ουσιαστικό να σε κατεβάζουν ξαφνικά από το ροζ συννεφάκι και εντελώς απρόβλεπτα να σου δημιουργείται η απορία τι συμβαίνει γύρω μας. Να διερωτόμαστε ακόμα πώς φτάσαμε έως εδώ και να μην έχουμε καταλάβει ότι για όλα αυτά φταίει ο άνθρωπος. Είναι τραγικό να πιστεύουμε ότι θα «ξεφύγουμε» από την πανδημία, χωρίς να έχουμε εμβολιαστεί και να ισχυριζόμαστε διάφορα (λες και είμαστε επιστήμονες) ότι όλα αυτά τα κάνουν οι «μεγάλες» κυβερνήσεις γιατί θέλουν να εξοντώσουν το πληθυσμό. Αλλά από την άλλη, είναι σεβαστό να πιστεύουμε ότι είναι ένα απλό κρυολόγημα και δεν θα μας επηρεάσει με κανένα τρόπο εμάς. Ότι θα «παλέψουμε» να νικήσουμε την πανδημία χωρίς να βρεθεί ουσιαστικά ένα φάρμακο (όπως γίνονταν στους αιώνες, των αιώνων) και ότι μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε χωρίς να υποστούμε τον εμβολιασμό.
Να σε “αναγκάζουν” ουσιαστικά και να σου επιβάλλουν να εμβολιαστείς και να σου στερούν την ελευθερία της σκέψης σου. Να μην έχεις το δικαίωμα να επιλέξεις τι θα πράξεις με τη ζωή σου και να μην σέβεσαι την ζωή του άλλου. Να μην πηγαίνεις με τους “πολλούς” και να επαναστατείς για αυτό που πιστεύεις επηρεάζοντας την ίδια την ζωή σου. Σεβαστή η άποψη ότι δεν υπάρχει πανδημία με τη δική σου γνώμη, ότι δεν πεθαίνουν άτομα και ότι όλα είναι κατασκευασμένα και μαγειρεμένα από κάποια ισχυρά άτομα. Όμως, δυστυχώς, όλα αυτό συμβαίνει και κανένας δεν μπορεί να μην το παραδεχτεί. Και εμείς αμέτοχοι θεωρούμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για να ανατρέψουμε τα πράγματα. Γιατί, ούτε ισχυροί είμαστε, ούτε επιστήμονες…
Είναι πραγματικά, λυπηρό, σε μια μικρή χώρα με 800 χιλιάδες κατοίκους να «στοχεύουμε» να φτάσουμε τα 1000 κρούσματα την ημέρα και να μην σκεφτόμαστε τι συνέπεια θα έχει όλο αυτό, σε εμάς τους ίδιους. Και είναι πραγματικά αξιοθρήνητο να μην κατεβαίνεις από το ροζ «συννεφάκι» σου για να πατήσεις γερά στην γη και να συνεχίζεις απλά να ζεις στον κόσμο σου, ψάχνοντας να βρεις την αιτία της καταστροφής του κόσμου. Και να μην διαπιστώνεις ότι στο τέλος, δεν είναι η φύση που έφερε την πανδημία, παρά μόνο ο άνθρωπος…
