Και ξαφνικά ένας χτύπος στο παραμύθι του υπνοδωματίου με ξυπνά απότομα…Τι είναι αυτό που ακούγεται και μου χαλά το γλυκό μου ύπνο. Ανοίγω δειλά –δειλά τα μάτια και βλέπω ένα σπουργίτι στο παράθυρο να μου κτυπά το τζαμί. Μήπως είναι σημαδιακό, όπως και να έχει είναι ονειρικό.
Με μια κίνηση προσπαθώ να το πιάσω, όμως αυτό πετά ψηλά. Το βλέπω από το παράθυρο μου και μέσα μου θα ήθελα να έχω και εγώ φτερά. Είναι κάτι φυσικά που δεν συμβαίνει και δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Όμως αυτό δεν με χαλάει γιατί μόνο που το βλέπω να πετά ψηλά είναι η δική μου χαρά. Που πας σπουργιτάκι με τόση χαρά…Μείνε εδώ μαζί μου να βρούμε και άλλα φτερά. Αυτά που θα μας χαρίζουν ελπίδα και χαρά. Με αυτά θέλω να πετάξω και να φύγω μακριά. Το σπουργιτάκι έχει τους δικούς τους λόγους να πετά έτσι ψηλά και εγώ άλλους τόσους να φύγω μακριά.
Να ξεκινήσω από την αρχή να δω ποιος τελικά δεν θέλει να βρίσκεται στην μέση και περιστασιακά. Τι κρύβει άραγε η δική σου ιστορία, σπουργιτάκι μου καλό, ποια είναι τα μυστικά σου που κρατάς ως φυλαχτό. Σπουργιτάκι μου, καλό, μην με κρίνεις από τώρα και άσε με να σε χαρώ, γιατί ο χρόνος σου είναι λίγος και πρέπει να φύγεις μακριά…
