Χιλιάδες λέξεις μπορεί να ειπωθούν για να μπορέσεις να τις κάνεις πράξεις. Λέξεις που βγαίνουν από το στόμα και κάποτε είναι λόγια αγάπης και εκτίμησης. Αγάπη, φόβος, εκτίμηση, σεβασμός, ειλικρίνεια…και τόσες άλλες που φανερώνουν τα συναισθήματα σου. Λέξεις που βγαίνουν από το στόμα χωρίς κάποιες φορές να σκεφτείς λογικά, λέξεις που άλλα θέλεις να πεις και δεν το κάνεις γιατί δειλιάζεις.
Πλούσιο ομολογουμένως το ελληνικό αλφάβητο αλλά δεν σκεφτόμαστε ποτέ να το χρησιμοποιήσουμε εποικοδομητικά. Απλά χρησιμοποιούμε πάντοτε τις ίδιες λέξεις. Αυτές που μας κάνουν να επαναλαμβανόμαστε και ενδεχομένως να λένε την αλήθεια. Όμως, αυτός που έχεις απέναντι σου κάποιες φορές δεν θέλει να ακούσει την αλήθεια και να παραδεχτεί ότι αυτές οι λέξεις είναι ειλικρινείς.
Φράσεις που είναι καρφωμένες στο μυαλό και σου θυμίζουν άλλες καταστάσεις. Αυτές οι λέξεις που κάποτε τις άκουγες και εσύ αλλά τώρα πήραν άλλη θέση. Και όπως το μικρό παιδί σε βάζουν τιμωρία, σε μια γωνία και σε αφήνουν. Και όπως είπε και ο Κώστας Μόντης «Και αφού δεν είχες τίποτα να πεις κύριε ποιητή, γιατί ενόχλησες τις λέξεις».
Λέξεις που έχουν χιλιοειπωθεί…και χίλιες λέξεις που αφήνουν λιγότερα ίχνη, παρά την μνήμη για μια πράξη. Και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι δεν ανήκω στον κόσμο των λέξεων, ίσως γιατί είπα περισσότερες από κάποιον άλλο ή ίσως περιοριστικά σε αυτές που μόνο ξέρω. Ίσως και πάλι, δεν ανήκω στον κόσμο των λέξεων, παρά μόνο των πράξεων.
