Μια στάση κάναμε και «κατεβήκαμε» από το «κόλλημα» του Ιντερνετ και μαζί με εμάς όλη η ανθρωπότητα. Για έξι –εφτά ώρες όλα έμειναν στάσιμα στο χώρο του διαδικτύου ενώ κανένας δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με τον άλλο. Και πολύ το χαρήκαμε όλοι εμείς, που στην τελική εκεί που νομίζαμε ότι είμαστε «κολλημένοι» διαπιστώσαμε ότι υπάρχει κάτι άλλο εκτός από τα social media τα χεράκια τις καρδούλες και όλα τα σχετικά που κατάντησαν μάστιγα για όλους μας.
Που κάπου στο βάθος, μας ενοχλεί όταν ο φίλος ή φίλη μας επικοινωνεί με κάποιους άλλους, που εμείς ουσιαστικά δεν γουστάρουμε για τους δικούς μας λόγους. Και αυτοί που κρύβονται πίσω από μια οθόνη σταματήσαν έστω και για λίγο τις υποσχέσεις, τα μεγάλα λόγια, τα τυποποιημένα ψεύτικα ανούσια χαμόγελα και τα ρετούς μεγάλης διάρκειας… Όλοι εμείς που ζήσαμε κάποιες άλλες εποχές πριν 20 χρόνια που δεν είχαμε το Facebook, Ιnstagram, Messsenger, What’s up νοιώσαμε απελευθερωμένοι έστω και για λίγο.
«Ξεφύγαμε» από τα κινητά τηλέφωνα και επιτέλους μιλήσαμε για κάτι άλλο εκτός της εικονικής πραγματικότητα που μας λανσάρουν τα social media του υπέροχου καλοστημένου σεναρίου ότι όλα είναι τέλεια, αψεγάδιαστα ότι κάποιοι φίλοι μας ζουν μια χλιδάτη ζωή και καθημερινώς παίρνουν το αυτοκίνητο τους και τρέχουν στις παραλιακές πόλεις χορεύοντας στις πίστες χωρίς να σκέφτονται ότι υπάρχει και ο κορωνοϊος.
«Ξεφύγαμε» από το γκόμενο της τάδε φίλης μας που προσπαθεί να κερδίσει κάποια άλλη με υποσχέσεις άδειες και μεγάλα λόγια και προπάντων «ξεφύγαμε» από την υποκρισία που διακατέχει όλο το κυβερνοχώρο. «Κλείσαμε» τα μάτια και δεν βλέπαμε κάτι που μας πληγώνει και αφήσαμε τη φαντασία μας να «ταξιδέψει» κάπου αλλού και δεν προβληματιστήκαμε γιατί ο φίλος μας δεν είναι μέσα στο Facebook και διαπιστώσαμε ότι απλά κάθεται δίπλα μας…
Μηδενίσαμε τις αποστάσεις και επικοινωνήσαμε με την συσκευή του Γκράχαμ Μπελ και ακούσαμε την φωνή των φίλων μας γιατί βασικά είχαμε ξεχάσει πώς μοιάζει. Αφήσαμε το messenger στην άκρη και νοιώσαμε το χάδι των δικών μας ανθρώπων. Και επιτέλους έστω για λίγο απελευθερωθήκαμε γιατί ουσιαστικά δεν βλέπαμε, αυτά που μας πληγώνουν αφήνοντας μόνο τη φαντασία μας να ζήσει την πραγματικότητα.
