Όπως το πουλί στο κλουβί που όταν του ανοίγουν την πόρτα της ελευθερίας δεν ξέρει τι να πρωτοδεί και που να πρωτοπάει. Ανάμεικτα συναισθήματα αλλά και πολλές απορίες. Ήταν πολύ καιρό κλεισμένο σε ένα κλουβί και δεν ήθελε να φύγει από εκεί. Ίσως, είχε βολευτεί να ζει στο δικό του κλουβί στις δικές του σκέψεις. Και τώρα η πόρτα είναι ανοικτή και πάλι και του δίνουν την ελευθερία του. Και τώρα απλά θέλει να πετάξει πάνω στον ουρανό και να δει από ψηλά, αυτά που έχασε όλο αυτό το διάστημα και να γνωρίσει από την αρχή όσα δεν μπόρεσε να ζήσει.
Ανοίγει τα φτερά του διάπλατα, κάνει την πρώτη κίνηση να φτερουγίσει όμως δειλιάζει για λίγο και κοντοστέκεται στην πόρτα της πρώην φυλακής του. Πρώτα θέλει να σκεφτεί και να αναλογιστεί αυτά που ενδεχομένως έχασε εδώ και πολύ καιρό. Για το ίδιο, ίσως να ξεκινά μια νέα ζωή να κάνει μια επανεκκίνηση σκέψεων και να πάρει νέες αποφάσεις για το που θα πάει, ποιους θέλει να δει από κοντά και ποιους θα αφήσει πίσω.
Έχασε τόσα πολλά αλλά δεν σκοπεύει να παραμείνει έτσι. Θα πετάξει για να δει εάν τελικά τα φτερά του έμειναν άθικτα, και εάν υπάρχουν οποιεσδήποτε πληγές θα τις επουλώσει, σκεπτόμενο ότι η δική του ελευθερία μόλις έχει ξεκινήσει. Έχει καιρό που είναι μέσα στο κλουβί, μόνο, χωρίς τους φίλους του και χωρίς από αυτούς που κάποτε ήταν μαζί. Και χωρίς αυτούς που θεωρούσε ότι τον αγαπούσαν και τους αγαπούσε. Μια νέα αρχή ένα νέο ξεκίνημα, χωρίς τα ίδια άτομα που πριν μπει σε αυτό το κλουβί που ήταν γύρω του και στο πλαϊ του. Είναι καιρός να αποφασίσει ότι όλοι σε κάποια φάση της ζωής τους, φεύγουν και πετούν σε καινούργια μέρη, αφήνοντας πίσω αυτούς που κάποτε αγαπήσαν πολύ, φεύγοντας τελικά από το δικό τους κλουβί.
