Κατέβηκε αναστατωμένη από τη σοφίτα που κρύβονταν τόσες ημέρες. Δεν μιλούσε απλά κοιτούσε γύρω της για να δει τι συμβαίνει. Δεν έχει την αίσθηση του χρόνου ούτε ήξερε πόσες ημέρες ήταν μέσα στο δωμάτιο της. Προσπάθησα να της χαϊδέψω τα μαλλιά γιατί ήθελα να μου μιλήσει…Όμως, το χέρι μου έφυγε βιαστικά όταν κατάλαβα ότι αυτή την στιγμή η ίδια επέλεγε για άλλη μια φορά την σιωπή.
Ήθελε να φύγει όσο πιο γρήγορα μπορούσε από αυτή την ζωή γιατί δεν ήταν λέει ευχαριστημένη. Ίσως, δεν είχε βγει το πραγματικό της νόημα και έψαχνε σε λάθος μονοπάτια, ίσως και πάλι ήταν μια αφορμή γιατί είχε κουραστεί να επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα και οι άλλοι να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Κι’ όμως αυτή η σιωπή της έκρυβε πολλά. Έκρυβε τον πόνο της και όλα όσα είχε περάσει στην ζωή της. Δεν ήθελε όμως να μιλά γι’ αυτά που την πονούσαν και προπάντων δεν ήθελε να πληγώσει άτομα με τα λεγόμενα της.
Γιατί, αυτό θα έκανε εάν άνοιγε το στόμα της, θα πλήγωνε ανθρώπους. Ήταν πλέον αργά… … Προτίμησε να επιλέξει την σιωπή και να χαθεί μόνη της μέσα στην ψυχή της. Να ξεκινήσει τις προσπάθειες γνωρίζοντας πρώτα τον εαυτό της και μετά όλους τους άλλους. Επίλεξε να αισθανθεί τις πρώτες μυρωδιές από το δάσος, τη θάλασσα και τον αγέρα…Αυτά είχαν σημασία για εκείνη να μπορεί να αισθάνεται να ζει και πάνω από όλα να συγχωρεί που ίσως άθελα τους ή ηθελημένα την πλήγωσαν πολύ. Γι’ αυτό επιλέγει τη σιωπή για να μπορέσει να βρει αυτό που ψάχνει και όχι αυτό που οι υπόλοιποι θέλουν να την πείσουν ότι είναι το σωστό. Η σιωπή λέει πολλά και η οποιανδήποτε αντίδραση λέει αλλά τόσα.
