Ξεκινάμε με τον πιο μικρό κύκλο, και καταλήγουμε και πάλι στον ίδιο, κύκλο της ζωής. Ο πρώτος που κλείνει είναι αυτός που όταν μπορούμε να σταθούμε χωρίς τη βοήθεια της μητέρας μας, περπατούμε αδιάκοπα για να εξερευνήσουμε όλα όσα δεν γνωρίζουμε από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο… Αφήνοντας την παιδική μας ηλικία και κλείνοντας αυτό τον κύκλο που αγαπήσαμε πολύ πάμε στην εφηβεία και όταν πια φτάνουμε στην ενηλικίωση μας ανοίγουμε τα φτερά μας, και πετάμε μακριά.
Και μετά από αυτό τον κύκλο που κλείνει ξεκινάνε τα δύσκολα, τα ζόρικα, τα βαριά. Είναι εκεί που μένουμε μόνοι και πρέπει να επιβιώσουμε στο κόσμο, παρόλο που δεν είμαστε αμάθητοι να πολεμάμε για τα θέλω και τα πρέπει μας. Όμως, είναι διαφορετικό, εδώ καλούμαστε να γνωρίσουμε όλο και περισσότερο άτομα και να κρίνουμε από μόνοι μας, ποιος μας ταιριάζει και ποιος όχι.
Και αυτό είναι ένας κύκλος της ζωής που περνά και σιγά σιγά κλείνει γιατί μετά τα πρώτα χρόνια που έχουμε πάρει μια γεύση γλυκιά και μπορεί πικρή, πολλές φορές ανάλατη, καλούμαστε να δούμε ακόμη περισσότερα πράγματα, να χειριστούμε ως γονείς καταστάσεις και γεγονότα, που τα παιδιά μας θα αντιμετωπίσουν στο μέλλον. Και κάπου, εκεί αναλογιζόμαστε τα παλιά, τι ζήσαμε, την γευθήκαμε και εάν μπορούσαμε να πράξουμε διαφορετικά. Για ποιο λόγο, ενεργήσαμε με αυτό τον τρόπο ενώ θα μπορούσαμε να το κάνουμε αλλιώς, γιατί αφήσαμε να μας πληγώσουν και γιατί δεχτήκαμε κάποιους ανθρώπους στην ζωή μας.
Δεν μετανιώνουμε για τα λάθη μας και προχωράμε να κλείσουμε αυτό το κύκλο που μας πλήγωσε, μας μείωσε μας αδίκησε στην τελική . Ένας κύκλος, που μπορεί να έκλεισε αλλά θα είναι πάντοτε μέσα στην καρδιά μας και εξακολουθεί να μας πονάει, γιατί μαζί ίσως να ζήσαμε τα πιο συνειδητοποιημένα και μαγικά χρόνια της ζωής μας…
