Όσο αποδεχόμαστε αυτό που είμαστε, τόσο πιο ελεύθεροι νιώθουμε. Στην πραγματικότητα είμαστε αυτό που αισθανόμαστε με όλα τα θετικά και τα αρνητικά μας. Όσο αφήνουμε τον εαυτό μας, ελεύθερο να εκφραστεί για αυτά που αισθανόμαστε τότε αυτό πάει να πει ελευθερία. Πόσοι όμως από εμάς είμαστε «ελεύθεροι» και αποδεχόμαστε πρώτα από όλα τον εαυτό μας και μετά τους άλλους;
Τα λάθη τα πράττουμε γιατί μέσα από αυτά μαθαίνουμε να χειριζόμαστε καταστάσεις και πρόσωπα που ενδεχομένως κάποια στιγμή να συναντήσαμε στην ζωή μας και μπορεί άθελα ή ηθελημένα να μας πλήγωσαν. Όμως, δεν πρέπει να μένουμε κολλημένοι σε καταστάσεις και ιστορίες παλιές. Πρέπει να φεύγουμε από εκεί που θεωρούμε ότι δεν «χωράμε» πλέον για να νιώσουμε ελεύθεροι.
Η ελευθερία είναι μεγάλο θέμα. Όλοι σε κάποια στιγμή της ζωής μας βρεθήκαμε «παγιδευμένοι» από κάτι και δεν μπορούσαμε να ξεφύγουμε. Και όλο αυτό, μας έμαθε πολλά, γιατί εάν σου «στερούν» την ελευθερία σου, τότε γίνεσαι ένα λυσσασμένο σκυλί το οποίο θέλει να σπάσει τα δεσμά του για να ξεφύγει και να νοιώσει την ανάσα της ελευθερίας. Από μικρά παιδιά μας μαθαίνουν να εκφραζόμαστε ελεύθερα γι’ αυτά που νιώθουμε, να είμαστε ειλικρινής πρώτα από όλα με τον εαυτό μας και μετά με τους άλλους, Όμως στην πορεία της ζωής δεν το κάνουμε, γιατί απέναντι μας συναντάμε άτομα που δεν έχουν καμιά σχέση με την ειλικρίνεια.
Ζουν μέσα στο ψέμα, πιστεύοντας ότι με το να κρύβουν το αληθινό τους πρόσωπο προστατεύουν τον εαυτό τους. Θέλει «μαγκιά» να παραδεχτείς τα λάθη σου και τις ενοχές σου. Για αυτό, κανένας δεν μοιάζει με τον άλλο και ο κάθε ένας έχει το δικό του χαρακτήρα και ιδιοσυγκρασία. Θέλει να είσαι ειλικρινής πρώτα με σένα, πάρα με οποιονδήποτε άλλο για να διαπιστώσεις τι πραγματικά θέλεις από τη ζωή, να ανακαλύψεις τα πάθη και τα λάθη σου, κάτι που το ανακαλύπτεις στο «ταξίδι» της ζωής και σιγά σιγά. Γι’ αυτό τελικά είναι το ωραίο να ανακαλύπτεις καθημερινά πτυχές του εαυτού σου και πράγματα που βασικά ποτέ δεν ήξερες ότι μπορείς να κάνεις, για να νιώθεις τελικά «ελεύθερος»…
