Η δική μου «Ανάσταση» δεν είναι το καθιερωμένο και επαναλαμβανόμενο έθιμο που μου θυμίζει μόνο το Πάσχα. Η δική μου «Ανάσταση» είναι η απελευθέρωση όσον με «ενοχλούσαν» τόσο καιρό που ουσιαστικά δεν είχαν καμιά ουσία και νόημα να ασχολούμαι μαζί τους, παρόλο που πίστευα ότι με αυτόν τον τρόπο, βοηθούσα.
Η δική μου «Ανάσταση» δεν έχει να κάνει με το τέλος ή μια αρχή μιας φιλικής ή ερωτικής σχέσης αλλά με ανθρώπους που ήταν και είναι δίπλα μου σε κάθε στιγμή της ζωής μου. Στη χαρά στην λύπη, στο πόνο σε μια απώλεια μου. Ποτέ δεν βάζω τέλος σε κάτι που εκτιμούσα και αγαπούσα απεριόριστα ότι κι’ να είναι αυτό, γιατί στην ζωή μου έμαθα να εκτιμώ το κάθε τι που γνώρισα. Και ναι, γνώρισα όμορφους, ζεστούς, συμπονετικούς και δοτικούς ανθρώπους αλλά και άτομα που ήταν αγενής, απρόσωποι, υποκριτές και ψεύτικοι. Όμως, αυτό δεν πρέπει να μας ενοχλεί γιατί έτσι γνωρίζουμε και την άλλη όψη της ζωής, και οποιεσδήποτε άσχημες συμπεριφορές μας κάνουν καλύτερους εμάς ως ανθρώπους. Κανείς, άλλωστε δεν είναι τέλειος, όλοι κρύβουμε έναν άλλο εαυτό που όταν μας «πειράξουν» το εξωτερικεύουμε για να αμυνθούμε.
Η δική μου, η «Ανάσταση» δεν έχει να κάνει με υλικά θέματα αλλά με θέματα υγείας και καλής συμπεριφοράς, γιατί αυτά έχουν μόνο σημασία στο τέλος της ημέρας. Άλλωστε, τα δύο χρόνια εγκλεισμού, μας δίδαξαν πολλά. Δεν πάθαμε ψυχολογικά (μπορεί κάποια στιγμή όπως ήταν φυσιολογικό) αλλά δεν το βάλαμε κάτω. Παλέψαμε, σηκωθήκαμε και στο τέλος νικήσαμε ότι μας απασχολούσε γιατί η ζωή είναι μικρή για να είναι μίζερη. Δεν κλείσαμε τα μάτια και ούτε είπαμε έφτασε το τέλος της ζωής μας γιατί ενδεχομένως να μας προδώσαν άτομα και καταστάσεις. Κανείς δεν μπορεί, άλλωστε, να πληγώσει τον άλλον στο μέγιστο βαθμό που θεωρεί, γιατί στο τέλος της ημέρας αποδεικνύεται ποιος έχει δίκιο ή άδικο, χωρίς όμως να έχει πλέον καμιά σημασία. Για αυτό, η «δική» μας όλων προσωπική «Ανάσταση» είναι να συγχωράμε αλλά να μην ξεχνάμε (χωρίς όμως κακία) και βασικά το σημαντικότερο είναι να προχωράμε.
Καλή Ανάσταση σε όλους.
