Ένας μεγάλος όμορφος κύκλος της ζωής σου έκλεισε, έφυγε, αλλά δεν θα σβήσει ποτέ γιατί πάντοτε θα είναι στις καρδιές μας. Ένας κύκλος που ξεκίνησε πριν έξι χρόνια που στεκόσουν στην είσοδο του σχολείου και τα τεράστια μάτια σου, κοιτούσαν απορημένα όλα αυτά τα παιδάκια που τρέχανε μέσα στην αυλή. Και εσύ, απλά να βλέπεις και να ρωτάς. Αυτό είναι το σχολείο μου μαμά;.
Και μετά από την σφιχτή αγκαλιά τα δάκρυα μου να τρέχουν όπως το νερό…Και εσύ, δεν απόρησες καθόλου που πάει η μαμά μου, τώρα; Γιατί με αφήνει εδώ; Χωρίς κλάματα και δεν θέλω, δεν μπορώ. Πάω να κάνω καινούργιους φίλους μαμά, να μάθω γράμματα, να δημιουργήσω και να παίξω…Και τα χρόνια πέρασαν, χάθηκαν, έμαθες, έμαθα, είδα και νιώσαμε μαζί το κάθε λεπτό της δικής σου δημιουργίας.
Και περήφανη σε κάθε δικό σου βήμα, σε κάθε σκέψη σου, σε κάθε αναποδιά που σου φαίνονταν ένα τεράστιο βουνό στο δικό σου μυαλό. Γιατί μαμά, δεν με παίζουν τα άλλα παιδιά; Η Μαρία δεν με θέλει για φίλη της και το κλάμα να είναι σε ημερήσια διάταξη…Όλα τα συναισθήματα κλεισμένα μέσα σου, οι απορίες για το κάθε τι και οι δασκάλες έμοιαζαν για σένα κάτι θεϊκό, αφού για εκείνες έτρεφες ένα μεγάλο σεβασμό και αγάπη. Και τα χρόνια πέρασαν, η μια τάξη διαδέχονταν την άλλη, και ο χαρακτήρας σου διαμορφώνονταν. Οι φίλες από μια έγιναν δύο, τρεις, πέντε, δέκα και ήσουν πλέον ευτυχισμένη είχες καταλάβει και είχες διαμορφώσει τη δική σου σθεναρή άποψη. Αντιδρούσες σε κάτι που δεν θεωρούσες σωστό και πάλευες για το άδικο, για το ψέμα και για την φιλία. Το είχες έως φυλακτό και έως κάτι το μεγάλο.
Και σήμερα αποχωρίζεσαι εκείνο το τεράστιο χώρο που στα παιδικά σου μάτια έμοιαζε κάποτε ότι ήταν. Η αποφοίτηση σου, η φυγή σου για κάτι άλλο πιο μεγάλο. Και φεύγεις ευτυχισμένη από εκεί…Ως απόφοιτη πλέον Δημοτικού, η «μεγάλη» όλων των τάξεων, η πρόεδρος της τάξης σου και η γραμματέας του σχολείου που πάντοτε ήθελες να είσαι. Και τα λόγια των δασκάλων στα αυτιά μου ακούγονται έως μελωδία, το πόσο καλή, έξυπνη, δημιουργική ήσουν, ευγενική με όλους αλλά και ειλικρινής όταν μια αταξία διαδέχονταν την άλλη. Δεν κρυβόσουν ποτέ για κάτι που έφταιγες και έπαιρνες πάνω σου την ευθύνη των πράξεων σου.
Και τώρα πάμε για άλλα πιο μεγάλα, ίσως πιο δύσκολα και πιο απαιτητικά. Αλλά δεν σε φοβάμαι, ποτέ δεν σε φοβόμουν για ότι ήθελες να κάνεις το έκανες δημιουργικά και με σύνεση. Γιατί απλά είσαι εσύ, είσαι το μικρό μου ακόμη και το ευαίσθητο και τρυφερό μωρό που άφησα πριν έξι χρόνια στα κάγκελα του σχολείου της Α’ τάξης. Και τώρα φεύγεις από εκεί ψηλότερη από μένα, με άποψη για το κάθε τι, με δημιουργικές ιδέες, με όνειρα πολλά να κατακτήσεις τον κόσμο και ακόμη και το διάστημα όσοι σε ξέρουν καλά. Θέλεις να μάθεις, να εξερευνήσεις, να ταξιδέψεις και όταν σε ρωτώ, εμένα που θα με αφήσεις για αστείο, μου χαμογελάς «μην ανησυχήσεις μαμά, μαζί μου, θα σε πάρω…» , και ας ξέρω ότι είναι ψέμα…
Το μικρό μου σπουργιτάκι μεγάλωσε, άνοιξε τα φτερά του, ετοίμασε τις βαλίτσες του και έβαλε μέσα όλα τα όνειρα του και τους στόχους του. Και εγώ δίπλα της, στο πλαϊ της σε κάθε τι που θα σκεφτεί που θέλει να υλοποιήσει. Πάμε για άλλα, πιο μεγάλα και πιο δημιουργικά. Πάμε να μάθουμε, να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας, να μάθουμε και να μας μάθουν κι’ άλλοι. Και όταν κάποτε θα «πέφτουμε» δεν θα μείνουμε να βλέπουμε τη γη αλλά θα σηκωνόμαστε γιατί έτσι μάθαμε…Να μην τα βάζουμε κάτω, να πιστεύουμε σε μας και να δημιουργούμε.
