Όταν ξημερώνει είναι μια άλλη μέρα, ίσως καλύτερη από την προηγούμενη και πιο εποικοδομητική. Όταν ανοίγεις τα μάτια σου και δίπλα σου είναι το καλύτερο δώρο που σου χάρισε η ζωή, τότε σκέφτεσαι ότι όλα τα άλλα είναι περιττά. Κλείνεις ξανά τα μάτια και προσπαθείς να ανασυγκροτήσεις τις σκέψεις σου και με ένα χαμόγελο προσπαθείς να ξεκινήσεις την ημέρα σου.
Γιατί στο τέλος της ημέρας είναι αυτό που μένει. Το χαμόγελο στα χείλη, η ανθρωπιά που υπάρχει μέσα στην ψυχή σου. Προσπαθείς να μην σκέφτεσαι αρνητικά και διώχνεις από γύρω σου όλους τους τοξικούς ανθρώπους, αυτούς που κάποτε πίστευες ότι σου προσφέρουν τη χαρά στην καθημερινότητα σου.
Και ξαφνικά διαπιστώνεις ότι δεν είχες ανάγκη όλους τους άλλους όπως πίστευες για να κάνεις μια καινούργια αρχή, γιατί μπορείς και με αυτούς που είναι ακόμη στο πλαϊ σου, κι’ ας μην έχεις καθημερινή επαφή μαζί τους.. Και χαμογελάς όταν θυμάσαι κάποιες καταστάσεις και βλέποντας ότι αυτοί οι άνθρωποι που κάποτε ήταν μαζί σου επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη και κάνουν ακριβώς όπως λειτουργούσαν και μαζί σου.
Δεν σε ενοχλεί πλέον γιατί ξέρεις ότι οι άνθρωποι συνεχώς επαναλαμβάνονται χωρίς να το επιδιώκουν, χωρίς πραγματικά να το θέλουν. Επαναλαμβάνουν τα λάθη τους, πιστεύοντας ότι κάνουν το σωστό. Δεν κατηγορείς πλέον κανέναν γιατί δεν έχεις ούτε τη δύναμη ούτε το σθένος να συζητάς και να αναλύεις καταστάσεις και αφήνεις απλά το χρόνο να κυλά. Γιατί είσαι σίγουρη, ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα επανέλθουν και ίσως αυτή τη φορά να είναι καλύτερα από ότι περιμένεις.
