Kαι εκεί που πιστεύεις ότι όλα είναι καλά, έρχεται και πάλι η ανατροπή. Αυτό που σε κάνει και πάλι να αμφιβάλλεις εάν τελικά αξίζει τον κόπο να συνεχίσεις να προσπαθείς να συγχωρείς. Και κάπου εκεί πάει η σκέψη σου στα παλιά και θυμάσαι πράγματα και καταστάσεις και προσπαθείς να συγκρίνεις εάν αυτά που συμβαίνουν τώρα, συνέβαιναν και παλιότερα και απλά δεν τα έβαζες υπόψιν σου.
Και όμως, δεν θέλεις πλέον να αναλύεις, να προσπαθείς, να διερωτάσαι πώς και γιατί. Να ακούς άλλες δικαιολογίες και ψέματα. Να σε βγάζουν τρελή και παραλογή και να κάθεσαι, να σε μειώνουν και να σε ξευτελίζουν. Δεν θέλεις πλέον να μην ακούς την αλήθεια όσο σκληρή κι’ να είναι. Να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλο σου και να μην ορθώνεις το ανάστημα σου σ’ αυτόν που θεωρεί ότι είσαι δεν καταλαβαίνεις.
Δεν θέλεις πλέον να ακούς δικαιολογίες και αναλύσεις περί ζωής και λογικής, για το ψέμα που ζεις έχοντας τριγύρω σου άτομα που βασικά δεν νοιάζονται ουσιαστικά για σένα. Θέλεις απλά να ηρεμήσεις να ησυχάζεις και να συγχωρέσεις αυτούς που ενδεχομένως σε πληγώσανε κάποτε που είπαν λόγια βαριά και δεν τα εννοούσαν, γιατί απλά θέλεις να συνεχίζεις χωρίς κακίες, ίντριγκες, περιττά λόγια και ανώφελες κούφιες κουβέντες που δεν βγάζουν πουθενά.
