Όλα έχουν ημερομηνία λήξεως και το κρασί που αρκετοί θεωρούν ότι μπορεί να διαρκέσει για πάντα δεν ισχύει. Και αυτό είναι ένας μύθος όπως όλα τα άλλα. Όλα είναι αναλώσιμα και όλα είναι στο τέλος είναι για «πέταμα»…Μπορεί να ανακυκλωθούν, αλλά δεν θα είναι το ίδιο…
Έτσι λειτουργούν και οι άνθρωποι. Στο τέλος βαριούνται…Βαριούνται να πίνουν το ίδιο κρασί να τρώνε το ίδιο φαγητό να κάνουν τα ίδια πράγματα. Θέλουν να αλλάζουν παραστάσεις και σημεία. Θέλουν να νοιώθουν ελεύθεροι και ωραίοι. Να μην έχουν κάτι το σταθερό και το τραγικό είναι ότι νομίζουν ότι αγαπούν. Οι άνθρωποι ζουν μέσα σε ένα πεθαμένο παρελθόν το κρατούν για λίγο και μετά οι άνθρωποι γίνονται αναλώσιμοι…Κάποιοι δεν μένουν για πάντα…κάποιοι φεύγουν…Γιατί έτσι έμαθαν, έτσι πράττουν…
Είναι άδειοι από συναισθήματα και δεν θέλουν να τους ενοχλούν. Και βρίσκουν δικαιολογίες…Στην αρχή αγαπούν με πάθος, τα δίνουν όλα και τα παίρνουν. Και στο τέλος θεωρούνται αναλώσιμοι. Αυτό είναι το μυστικό τους, θέλουν να θεωρούνται ότι είναι για «πέταμα». Όταν τους «τελειώνουν» τα συναισθήματα δεν τους ενδιαφέρει τι γνώμη έχουν οι άλλοι για το πρόσωπο τους. Δεν τους ενδιαφέρει εάν «χρησιμοποιούν» κάποια άτομα, γιατί τη δεδομένη στιγμή που το κάνουν «χρειάζονται» αυτά τα άτομα για να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες, όποιες κι να είναι αυτές. Και μετά, όταν τους «τελειώσει» ο ενθουσιασμός, η αγάπη και όλα αυτά που νοιώθουν…αυτός που μένει γίνεται αναλώσιμος…
Γι΄ αυτό όλα έχουν ημερομηνία λήξεως, εκτός από τη αγάπη του παιδιού με τους γονείς. Αυτή η αγάπη ποτέ δεν λήγει και ποτέ δεν τελειώνει, όσα χρόνια κι’ εάν περάσουν, ότι και να γίνει ότι κι’ εάν λεχθεί. Η αγάπη της μάνας για το παιδί δεν τελειώνει ποτέ και για τίποτε στον κόσμο. Αυτή είναι η αληθινή αγάπη, όλες οι άλλες είναι αναλώσιμες …
