Μαζεύοντας όλα τα κομμάτια του παζλ που έχουν μείνει ανακαλύπτεις ότι κάτι δεν κολλά, κάτι δεν πάει σωστά. Και όμως, αυτό το τελευταίο κομμάτι ταιριάζει απόλυτα και είναι συνυφασμένο στο χώρο που λείπει. Δεν έχει οποιονδήποτε ψεγάδι, αλλά αντίθετα είναι όμορφο και τόσο καλό. Τα κομμάτια του παζλ έχουν πλέον ολοκληρωθεί, και όλα μπαίνουν στο δρόμο τους.
Και δεν κοιτάς πίσω, παρά μόνο εάν θέλεις να δεις ποιος από όλους αυτούς που κάποτε ζήσατε και βιώσατε κάποιες καταστάσεις σε ακολουθεί, ή τουλάχιστον είσαστε στον ίδιο δρόμο. Δεν απογοητεύεσαι γιατί τα πράγματα ήρθαν πάνω – κάτω και ούτε κλαις τη μοίρα σου, γιατί διαπίστωσες ότι κάποια άτομα ήταν ψεύτικα και κάλπικα όπως την δεκάρα…
Δεν σε ενδιαφέρει πλέον, η άποψη των ατόμων που δεν εκτιμάς και ούτε δέχεσαι την οποιαδήποτε κριτική για χάρη της κουβέντας. Θεωρείς ότι ο άλλος απέναντι σου πρέπει να είναι ειλικρινής και δεν αφήνεις υπονοούμενα στην μέση… Και βλέπεις, μπροστά πιο μακριά, όσο εκεί που φτάνει η ματιά σου…Δεν βλέπεις πλέον το απέραντο κενό, αλλά σημάδια που θα σε οδηγήσουν εκεί που επιθυμείς…. Συγχωρείς και προχωράς παρακάτω, γιατί έτσι είναι και γιατί έτσι πρέπει…
