Όταν θέλησα παλιότερα να γράψω για την περιπέτεια του Κυριάκου Σπάου θεώρησα σωστό να επικοινωνήσω με την οικογένεια του. Στην αρχή ήμουν διστακτική και ντρεπόμουν να πω την αλήθεια να ρωτήσω τους γονείς του για την υγεία του παιδιού τους. Δεν ήθελα να το εκλάβουν ότι για μένα ήταν ακόμη μια δημοσιογραφική δουλειά.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Η ευγένεια όμως και η δύναμη ψυχής της μητέρας του Ελένης, μου έδωσαν θάρρος να θελήσω να μάθω ακόμη περισσότερα πράγματα για το μικρούλη, μαχητή. Στην φωτογραφία που είχα μπροστά μου, το πρώτο που σκέφτηκα είναι πόσο όμορφο μωρό είναι, όπως φυσικά όλα τα παιδάκια. Όμως αυτό το προσωπάκι με συγκινούσε ακόμη περισσότερο. Μου θύμιζε χωρίς ωστόσο να του μοιάζει καθόλου, τον μικρό Λάμπρο που έφυγε πριν λίγο καιρό από την ζωή. Τόσο ο Λάμπρος όσο και ο Κυριάκος και άλλα παιδάκια που έχω γνωρίσει μέσων της δουλειάς μου, μου δίνουν θάρρος και δύναμη ψυχής να μην αναλώνομαι με ανούσια θέματα.
Όμως, αυτό που μου έκανε εντύπωση και συνεχίζει ακόμη να με εκπλήσσει είναι η δύναμη ψυχής και η αγωνιστικότητα των γονιών του κάθε παιδιού που νοσηλεύεται στο θάλαμο του Παιδοογκολογικού τμήματος του Μακάρειου Νοσοκομείου ή κάποιου νοσοκομείου του εξωτερικού. Η περιπέτεια του Κυριάκου Σπάου ξεκίνησε από την ηλικία των εννιά χρόνων, το Δεκέμβρη του 2020 όταν διαγνώστηκε με έναν πολύ επιθετικό όγκο στον εγκέφαλο. Μετά από πολλές προσπάθειες και μετά από ένα χρόνο κατάφερε να χτυπήσει την καμπάνα του Παιδοογκολογικού, και να σημάνει το τέλος της δοκιμασίας του.
Τα χαμόγελα όμως κράτησαν μόνο ένα χρόνο και το μικρό αγγελούδι επέστρεψε πίσω στο νοσοκομείο της Γερμανίας για να ξανακερδίσει πίσω την παιδική του ηλικία. Στο μεταξύ, όλοι μαζί προσπαθήσαμε ο κάθε ένας με το δικό του τρόπο να βρεθούν χρήματα ώστε η αποκατάσταση και η θεραπεία του μικρούλη να στεφθεί με επιτυχία.
Η ανάρτησή της μητέρας του, Ελένης όμως το πρωϊ της περασμένης Τετάρτης με συγκλόνισε. Με δισταγμό και πάλι, ξαναρώτησα, χωρίς όμως να πιέσω περισσότερο. «Χριστίνα μου περιμένουμε το γιατρό να μας πει τα περαιτέρω…». Την επομένη μέρα δεν ήθελα να ενοχλήσω και σήμερα η είδηση του θανάτου του 11χρονου Κυριάκου με αναστάτωσε.
Ανήμερα Χριστουγέννων έφυγε άλλο ένα παιδάκι που νοσηλεύονταν σε ένα νοσοκομείο της Γερμανίας και δυστυχώς δεν είναι το μόνο. Χιλιάδες παιδάκια παίρνουν αυτή τη δοκιμασία χωρίς να μπορεί να κάνει κάποιος κάτι εκτός από τους γιατρούς και τον Θεό. Όμως, ο ύψιστος θέλει να παίρνει στην αγκαλιά του, παιδιά που δεν έχουν ζήσει ακόμη τη ζωή τους λέγοντας σε όλους σε εμάς ότι είναι οι δοκιμασίες που παίρνουμε έως άνθρωποι. Δοκιμασίες που δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω…
