Μέσα από τα βιβλία της «ταξιδέψαμε» και βιώσαμε διαφορετικά τη ζωή αφού μέσα από τα γραφόμενα μας έδωσε τρανταχτά παραδείγματα της καθημερινότητας. Η διακεκριμένη συγγραφέας, όμως, Αλκυόνη Παπαδάκη ζει το δικό της Γολγοθά αυτή την περίοδο της ζωής της. Μέσα σε έξι μήνες έχασε τον γιο και τον σύζυγο της ενώ στην συνέντευξη της στην εκπομπή “Επί Τόπου” στο Open αποκάλυψε ότι ζει μόλις με 250 ευρώ το μήνα.
«Είναι μια εποχή δύσκολη για τα βιβλία, γενικά. Επειδή μου συνέβησαν αυτά τα γεγονότα απανωτά, και τα πιο δύσκολα. Όπως το να χάσω το παιδί μου. Έχω ένα μαχαίρι καρφωμένο πάνω μου. Δεν μπόρεσα να κάνω ένα νέο βιβλίο. Ένα καινούργιο βιβλίο τραβάει και τα προηγούμενα. Πάγωσε η ζωή. Δεν μου φταίει κανείς. Εμένα μου πήγε η ζωή σε καταιγίδα.
Η ίδια μένει με μια θεία της και όπως εξηγεί στην συνέντευξή της έχει παγώσει η ζωή της μετά το χαμό του συζύγου και του γιου της. Η επόμενη ημέρα για εκείνη είναι δύσκολη και ζει μέσα στην καταιγίδα της.
Έχασα τον σύζυγό μου και τον γιο μου ο οποίος ήταν 42 χρονών. Δεν είναι εύκολο να τα διαχειριστεί κανείς. Δεν μπορούσα αυτή την εποχή, γιατί δεν ήταν μόνο οι θάνατοι, προηγήθηκαν νοσοκομεία. Δεν μπόρεσα να γράψω και ακόμα δεν μπορώ. Έχω στο μυαλό μου ότι θα γράψω ένα δυνατό βιβλίο για όσα έζησα”.
Ο γιος μου έφυγε από κύρωση του ήπατος. Ήταν λίγο φευγάτος και έπινε τελευταία. Δεν το έχω ξεπεράσει, δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχει στη ζωή μου. Περιμένω κάθε βράδυ το κλειδί στην πόρτα ή το πρωί να φωνάζει “μαμά”. Είναι όλα νωπά ακόμη! Είναι πολύ δύσκολη αυτή η ερημιά. Δεν μιλάμε για μοναξιά αλλά για ερημιά. Προσπαθώ με κάθε τρόπο να σταθώ στα πόδια μου».
Η Αλκυόνη Παπαδάκη βρέθηκε στην Αθήνα στα 18 της χρόνια και ξεκίνησε να εργάζεται σαν δημοσιογράφος. Το πρώτο της ρεπορτάζ ήταν στα βρεφοκομεία της Αθήνας. Εκεί ήταν που γεννήθηκε η επιθυμία μέσα της να γίνει μητέρα, μέσω υιοθεσίας.
«Είναι δύσκολα και θέλω να βοηθήσω και την εγγονή μου που έμεινε πίσω κι αυτή έχω τώρα να μου δίνει ελπίδα, είναι ένα κοριτσάκι 13ων χρονών και προσπαθώ να ανταπεξέλθω. Δεν υπάρχει χειρότερο. Εγώ νιώθω ένα μαχαίρι καρφωμένο στην ψυχή μου. Αυτό θα μείνει εκεί αλλά εγώ πρέπει να ζήσω, δεν πρέπει να αφεθώ να με παρασύρει αυτός ο πόνος. Πρέπει να ζήσω»
