Μια απόπειρα γυναικοκτονίας είναι ακόμη μία κατάντια της κοινωνίας στην οποία ζούμε και που βλέπουμε καθημερινά. Κάποια άτομα ζουν ανάμεσά μας, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, συνυπάρχουμε, μιλάμε μαζί τους, αστειευόμαστε και ίσως είμαστε ακόμη και γνωστοί. Κανένας, μα κανένας, δεν γνωρίζει τι πραγματικά κρύβεται πίσω από μια κλειστή πόρτα.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Όλα προς τα έξω φαίνονται ιδανικά. Ένας οικογενειάρχης με ένα ή δύο παιδιά, καλά παιδιά, κοινωνικά και φιλικά προς τους άλλους. Και η υποκρισία πάει σύννεφο. Όταν όμως κλείσει η πόρτα του σπιτιού, επικρατεί ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος, που κανένας δεν μπορεί πραγματικά να γνωρίζει. Υπάρχουν υποψίες, εικασίες και διάφορα άλλα που, προφανώς, μια γειτόνισσα ή ένας γείτονας μπορεί να γνωρίζει, αλλά δεν μιλά γιατί απλά δεν τον ενδιαφέρει. «Ποια είμαι εγώ να μπω ανάμεσα στο ζευγάρι; Φαίνονται τόσο αγαπημένοι. Ήταν μια στιγμή αδυναμίας από τον άνδρα. Η γυναίκα θα σιωπήσει και θα περάσει».
«Θα χαλάσεις τον γάμο σου για μια ατασθαλία; Τι θα πει ο κόσμος; Ζούμε σε ένα μικρό χωριό, θα πουν διάφορα για σένα. Κάνε ακόμη ένα μωρό και θα τα βρείτε».
Και αυτό δεν γίνεται ποτέ. Απλά το πρόβλημα ολοένα μεγαλώνει και επεκτείνεται. Γίνεται πιο σκοτεινό, πιο καταδικαστικό για όλη σου τη ζωή, ώσπου μια ημέρα ο ένας από τους δύο αποφασίζει να φύγει, να διακόψει μια βασανιστική ζωή, και ο άλλος δεν το δέχεται. Και γίνεται φονιάς και αυτόχειρας. Ιστορίες πλέον καθημερινές, που δεν έχουν ηλικία ούτε επίπεδο μόρφωσης. Μόνο στιγμές παραφροσύνης. Μια στιγμή χρειάζεται, άλλωστε, να σαλέψει το μυαλό. Δεν χρειάζονται πολλά.
Όλοι όμως εμείς που είμαστε έξω από ένα οικογενειακό περιβάλλον δεν μπορούμε να κρίνουμε ούτε να κατακρίνουμε. Ούτε μπορούμε να κατηγορούμε ή να υποστηρίζουμε κάποιον που σκότωσε τη γυναίκα του ή τη σύντροφό του επειδή, δήθεν, του έκανε κάτι.
Γιατί εκεί φαίνεται η αδυναμία ενός άνδρα. Το πιο εύκολο είναι να σκοτώσει μια γυναίκα, να την εξευτελίσει και να την καταδικάσει για οτιδήποτε.Αυτό, για μένα, είναι το πιο εύκολο. Γιατί ο άνδρας, στην κοινωνία που ζούμε, συνήθως θα ακουστεί περισσότερο. Γιατί οι γυναίκες είναι λίγο πιο δραματικές, έτσι τουλάχιστον λένε, ότι θα μεγαλοποιήσουν τις καταστάσεις. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι.
Αυτό που περισσότερο μου κάνει εντύπωση είναι τα χυδαία σχόλια κατά του θύματος, τα οποία αρκετές φορές προέρχονται από γυναίκες. Ποιες είναι αυτές οι γυναίκες που προσπαθούν να δικαιολογήσουν έναν άνδρα; Είναι αυτές που είναι υποταγμένες σε εκείνον και ό,τι πει ο άνδρας θεωρείται σωστό. Είναι αυτές που δεν μπορούν να κατανοήσουν τη γυναικεία φύση και για τις οποίες ο άνδρας είναι το άλφα και το ωμέγα στη ζωή τους.
Ποιες είναι αυτές που δικαιολογούν μέσα από τα διαδικτυακά σχόλια έναν άνδρα που προσπάθησε ή σκότωσε μια γυναίκα, κόρη, σύζυγο, αδελφή…Ποιες είναι αυτές που θέλουν να λέγονται Γυναίκες;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
