Οι ανησυχίες που έχει διατυπώσει η «Αγκαλιά Ελπίδας» για τον τρόπο λειτουργίας του θεσμού των σχολικών συνοδών επανήλθαν στο προσκήνιο με αφορμή τις συνεντεύξεις για την πρόσληψη συνοδών παιδιών με αναπηρία.
Ο παγκύπριος, μη κυβερνητικός και μη κερδοσκοπικός οργανισμός υποστηρίζει ότι η διαδικασία ανέδειξε για ακόμη μία φορά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες, τονίζοντας ότι η παροχή συνοδού δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ζήτημα διαθεσιμότητας προσωπικού, αλλά ως εξατομικευμένη υποστήριξη που δικαιούται κάθε παιδί, ανάλογα με τις ανάγκες του. Με την αγωνία για το τι θα ισχύσει τελικά από τη νέα σχολική χρονιά έρχονται αντιμέτωποι για ακόμη μία φορά οι γονείς παιδιών με αναπηρία, καθώς πραγματοποιήθηκαν οι συνεντεύξεις για τους σχολικούς συνοδούς.
Όπως αναφέρει η «Αγκαλιά Ελπίδας», το πρόβλημα δεν αφορά απλώς την κάλυψη θέσεων συνοδών. Αφορά, κυρίως, την ποιότητα και την εξατομίκευση της υποστήριξης που παρέχεται σε κάθε παιδί.
Εκ μέρους της Οργάνωσης, η Γιούλα Πιτσιάλη επανέφερε τις ανησυχίες των οικογενειών, υποστηρίζοντας ότι οι γονείς εξακολουθούν να βρίσκονται μπροστά σε μια διαδικασία που δεν τους διασφαλίζει ότι το παιδί τους θα έχει την κατάλληλη υποστήριξη, στον απαιτούμενο χρόνο και από το κατάλληλο πρόσωπο.
Η Οργάνωση είχε θέσει δημόσια το θέμα και στις 13 Αυγούστου, εκφράζοντας την ανησυχία ότι και φέτος οι οικογένειες θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν τις ίδιες δυσκολίες. Με αφορμή τις συνεντεύξεις, επανέρχεται στο ζήτημα, υποστηρίζοντας ότι οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τις επιφυλάξεις που είχε διατυπώσει. Σύμφωνα με την «Αγκαλιά Ελπίδας», το κρίσιμο ζήτημα είναι τι ακριβώς σημαίνει στην πράξη η έγκριση ενός σχολικού συνοδού για ένα παιδί.
Η Οργάνωση υποστηρίζει ότι η ύπαρξη μιας γενικής έγκρισης δεν αρκεί, εάν δεν προσδιορίζεται με σαφήνεια πόσες ώρες χρειάζεται το παιδί τη στήριξη, σε ποιες δραστηριότητες και κατά πόσο ο συνοδός θα είναι αποκλειστικά στη διάθεσή του ή θα καλείται να υποστηρίζει και άλλα παιδιά.
Αυτό, όπως υποστηρίζει, μπορεί να δημιουργήσει μια κατάσταση κατά την οποία ένα παιδί εξακολουθεί τυπικά να θεωρείται ότι διαθέτει συνοδό, αλλά στην πραγματικότητα ο χρόνος και η ποιότητα της υποστήριξης που λαμβάνει να έχουν περιοριστεί. Η Γιούλα Πιτσιάλη, εκ μέρους της Οργάνωσης, θέτει ουσιαστικά το ερώτημα κατά πόσο ο θεσμός λειτουργεί με βάση τις ανάγκες του κάθε παιδιού ή με βάση τις διαθέσιμες δυνατότητες του συστήματος. Η «Αγκαλιά Ελπίδας» επιμένει ότι δεν μπορούν όλα τα παιδιά να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο.
Για τον λόγο αυτό, η Οργάνωση υποστηρίζει ότι η επιλογή του συνοδού δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή διαδικασία στελέχωσης ενός σχολείου. Η θέση της είναι ότι θα πρέπει πρώτα να καθορίζονται οι εξατομικευμένες ανάγκες του παιδιού και στη συνέχεια να αναζητείται ο κατάλληλος άνθρωπος για να τις καλύψει. Η «Αγκαλιά Ελπίδας» επικαλείται παράλληλα προηγούμενες θεσμικές παρεμβάσεις για το θέμα, σημειώνοντας ότι ζητήματα που αφορούν τον ρόλο, τα προσόντα, τα καθήκοντα και την εποπτεία των σχολικών συνοδών έχουν ήδη απασχολήσει την Επίτροπο Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού και την Επίτροπο Διοικήσεως και Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Άλλο παιδί μπορεί να χρειάζεται βοήθεια στη μετακίνηση ή στην προσωπική φροντίδα, άλλο στην επικοινωνία, άλλο στη χρήση υποστηρικτικής τεχνολογίας, ενώ σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να απαιτείται εξειδικευμένη γνώση λόγω σύνθετων αναγκών.
Κατά την Οργάνωση, οι παρεμβάσεις αυτές καταδεικνύουν ότι τα προβλήματα του θεσμού δεν αποτελούν μια καινούργια διαπίστωση των γονέων, αλλά ένα ζήτημα που έχει απασχολήσει διαχρονικά και τους αρμόδιους θεσμούς. Η «Αγκαλιά Ελπίδας» ζητά ουσιαστικά αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο θεσμός. Όπως υποστηρίζει, ο συνοδός δεν θα πρέπει να θεωρείται διαθέσιμο προσωπικό το οποίο μπορεί να κατανέμεται ανάλογα με τις ανάγκες του σχολείου, αλλά μέρος της εξατομικευμένης στήριξης που δικαιούται ένα συγκεκριμένο παιδί.
Παράλληλα, ζητά σαφείς και δεσμευτικούς κανόνες για τον χρόνο και το είδος της υποστήριξης, κατάλληλα προσόντα και εκπαίδευση των συνοδών, διαδικασίες αξιολόγησης και εποπτείας, καθώς και ουσιαστική συμμετοχή των γονέων στις αποφάσεις που αφορούν τη στήριξη των παιδιών τους. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην ανάγκη να μην διακόπτεται η αναγκαία υποστήριξη όταν τα παιδιά συμμετέχουν σε ολοήμερα ή θερινά σχολεία, λέσχες, κατασκηνώσεις και άλλες δραστηριότητες της σχολικής κοινότητας.
Για την «Αγκαλιά Ελπίδας», το ζητούμενο είναι ένα σύστημα στο οποίο η αφετηρία κάθε απόφασης θα είναι το ίδιο το παιδί και οι πραγματικές ανάγκες του. Και το ερώτημα που επανέρχεται, με τη νέα σχολική χρονιά να βρίσκεται πλέον προ των πυλών, είναι εάν αυτή τη φορά οι οικογένειες θα έχουν τη βεβαιότητα ότι το παιδί τους δεν θα έχει απλώς έναν «εγκεκριμένο συνοδό», αλλά την πραγματική, ποιοτική και εξατομικευμένη στήριξη που χρειάζεται για να μπορεί να συμμετέχει ισότιμα στην εκπαίδευση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
