Έπρεπε να χαθούν δύο ζωές για να ξυπνήσουμε. Να προηγηθεί μια τραγωδία από την πτώση ενός επικίνδυνου κτιρίου, για να αρχίσει ξαφνικά η κινητοποίηση στην Κύπρο. Μέχρι τότε, σιωπή. Αδράνεια. Ή, ακόμη χειρότερα, γνώση χωρίς πράξη.
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΟΥΜΠΑ
Μετά τα γεγονότα του Μεγάλου Σαββάτου, οι ΕΟΑ εμφανίστηκαν σχεδόν ως δια μαγείας, να γνωρίζουν πού βρίσκονται τα επικίνδυνα κτίρια, ποια χρειάζονται άμεση συντήρηση και ποια είναι ακατάλληλα για διαμονή. Το εύλογο ερώτημα όμως παραμένει: πριν την τραγωδία, δεν ήξεραν; Ή ήξεραν και επέλεξαν να κλείσουν τα μάτια;
Τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε εκκενώσεις πολυκατοικιών και οικοδομών που αποδεικνύονται «παγίδες» θανάτου. Ενέργειες που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και χρόνια, γίνονται τώρα υπό την πίεση της κοινής γνώμης και του φόβου. Την ίδια ώρα, το ΕΤΕΚ ετοιμάζει πλατφόρμα για την καταγραφή επικίνδυνων οικοδομών – μια πρωτοβουλία που σίγουρα κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά έρχεται εκ των υστέρων.
Δυστυχώς, αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι μια επαναλαμβανόμενη νοοτροπία. Αντί να προλαμβάνουμε, περιμένουμε να συμβεί το κακό για να δράσουμε. Το είδαμε πρόσφατα και με το ζήτημα των αερόσακων Takata, όπου και πάλι η αντίδραση ήρθε αφού το πρόβλημα είχε ήδη πάρει διαστάσεις.
Αυτοί είμαστε. Μια κοινωνία που συχνά επιλέγει να τρέχει πίσω από τα γεγονότα, αντί να τα προλαμβάνει. Το θέμα είναι μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε αυτό το τίμημα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
