Μια ημέρα που δεν αφορά μόνο όσους έχουν διαγνωστεί με τη νόσο. Αφορά τις οικογένειές τους, τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά δίπλα τους, αλλά και όλους εμάς που κάποια στιγμή έχουμε σκεφτεί: «Κι αν συμβεί σε μένα; Κι αν συμβεί σε έναν δικό μου άνθρωπο;»
Το Alzheimer δεν είναι μόνο μια ασθένεια που αφορά τη μνήμη. Είναι μια κατάσταση που επηρεάζει ολόκληρη την οικογένεια. Ο άνθρωπος που νοσεί χρειάζεται φροντίδα, υπομονή και ασφάλεια. Την ίδια στιγμή, όμως, και ο άνθρωπος που τον φροντίζει χρειάζεται στήριξη, ενημέρωση και βοήθεια. Η νόσος Alzheimer και γενικότερα η άνοια αποτελούν πλέον ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα υγείας στις κοινωνίες που γηράσκουν. Η αύξηση του προσδόκιμου ζωής έχει ως αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι άνθρωποι να φτάνουν σε μεγαλύτερες ηλικίες, με την άνοια να αποτελεί μια πραγματικότητα που αγγίζει εκατομμύρια οικογένειες σε ολόκληρο τον κόσμο.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περισσότεροι από 57 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σήμερα με άνοια παγκοσμίως, ενώ κάθε χρόνο καταγράφονται σχεδόν 10 εκατομμύρια νέα περιστατικά. Η άνοια αποτελεί την έβδομη συχνότερη αιτία θανάτου παγκοσμίως και σημαντική αιτία αναπηρίας στους μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους. Και οι αριθμοί αναμένεται να αυξηθούν σημαντικά τα επόμενα χρόνια. Στην Ευρώπη, η τελευταία έκθεση της Alzheimer Europe, που δημοσιεύθηκε το 2026 και βασίζεται σε στοιχεία του 2025, εκτιμά ότι περίπου 9,1 εκατομμύρια άνθρωποι στα 27 κράτη-μέλη της ΕΕ ζουν με άνοια. Αν συμπεριληφθούν και οι ευρωπαϊκές χώρες εκτός ΕΕ που περιλαμβάνονται στην ανάλυση, ο αριθμός φτάνει τα 12,1 εκατομμύρια. Μέχρι το 2050, οι εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό στα 14,3 εκατομμύρια στην ΕΕ και σχεδόν 19,9 εκατομμύρια σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Για την Κύπρο, η ίδια έκθεση εκτιμά ότι το 2025 περίπου 16.268 άνθρωποι ζουν με άνοια, αριθμός που αντιστοιχεί στο 1,19% του συνολικού πληθυσμού. Από αυτούς, περίπου 10.138 είναι γυναίκες και 6.131 άνδρες.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η προβολή για το μέλλον: οι εκτιμήσεις της Alzheimer Europe δείχνουν ότι ο αριθμός των ανθρώπων με άνοια στην Κύπρο μπορεί να φτάσει περίπου τις 35.780 μέχρι το 2050. Πίσω όμως από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος. Μια μητέρα. Ένας πατέρας. Ένας σύζυγος. Μια σύζυγος. Ένας παππούς ή μια γιαγιά. Και πίσω από κάθε ασθενή υπάρχει συνήθως μια οικογένεια που προσπαθεί να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα.
Γιατί το Alzheimer δεν αλλάζει μόνο τη ζωή εκείνου που νοσεί. Αλλάζει και τη ζωή εκείνων που βρίσκονται δίπλα του. Ο φροντιστής καλείται πολλές φορές να διαχειριστεί την καθημερινότητα, τις αλλαγές στη συμπεριφορά και στη μνήμη, την αγωνία, την κόπωση, αλλά και ένα σημαντικό οικονομικό και ψυχολογικό βάρος.
Κάπου εκεί βρίσκεται και ο μεγαλύτερος φόβος. Όχι μόνο ο φόβος μήπως κάποτε χάσουμε τη μνήμη μας, αλλά ο φόβος μήπως ένας άνθρωπος που αγαπάμε αρχίσει να ξεχνά εμάς. Να ξεχνά το όνομά μας. Τη φωνή μας. Μια κοινή μας ιστορία. Μια ζωή ολόκληρη. Κι όμως, ακόμη και όταν η μνήμη υποχωρεί, η ανάγκη για αγάπη, φροντίδα, σεβασμό και ανθρώπινη παρουσία παραμένει. Γι’ αυτό η σημερινή ημέρα δεν είναι μόνο ημέρα ενημέρωσης για τη νόσο. Είναι και μια υπενθύμιση ότι οι άνθρωποι με Alzheimer δεν είναι η διάγνωσή τους. Είναι οι δικοί μας άνθρωποι.
Είναι εκείνοι που μας μεγάλωσαν, μας φρόντισαν, μας κράτησαν από το χέρι, μας έμαθαν να περπατάμε, μας στήριξαν στις δύσκολες στιγμές και έγιναν κομμάτι της δικής μας ζωής. Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό μήνυμα της σημερινής ημέρας, μπορεί η άνοια να πάρει κομμάτια της μνήμης. Δεν πρέπει όμως να πάρει από τον άνθρωπο την αξιοπρέπεια, την αγάπη και τη θέση του μέσα στην οικογένεια.
Η 21η Σεπτεμβρίου μάς καλεί να μιλήσουμε περισσότερο για το Alzheimer, να ενημερωθούμε, να στηρίξουμε τους ασθενείς και τους φροντιστές τους και, πάνω απ’ όλα, να μην ξεχνάμε αυτούς που η ίδια η ασθένεια κάνει να ξεχνούν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
