Μόλις ολοκληρώθηκαν οι πρώτες παρεμβάσεις και εργασίες διαμόρφωσης σε γειτονικό πάρκο της πρωτεύουσας, άγνωστοι προχώρησαν σε βανδαλισμούς μέσα σε διάστημα λίγων ωρών, αφήνοντας πίσω τους φθορές σε παγκάκια και υποδομές πριν ακόμη ο χώρος προλάβει να αξιοποιηθεί από τη γειτονιά.
Σύμφωνα με εικόνες και μαρτυρίες κατοίκων, στο σημείο εντοπίστηκαν και συνθήματα που παραπέμπουν σε οργανωμένα οπαδικά σύνολα, στοιχείο που επαναφέρει στο προσκήνιο το χρόνιο ζήτημα των ζημιών σε δημόσιους χώρους με οπαδικές αναφορές. Ο Δήμος Λευκωσίας καλείται για ακόμη μία φορά να προχωρήσει σε αποκατάσταση των ζημιών, με το περιστατικό να προστίθεται σε μια αλυσίδα παρόμοιων φαινομένων που επιβαρύνουν οικονομικά και λειτουργικά τις δημοτικές υπηρεσίες.
Ο Δήμαρχος Χαράλαμπος Προύντζος έχει επανειλημμένα επισημάνει την ανάγκη προστασίας της δημόσιας περιουσίας και ενίσχυσης της υπευθυνότητας απέναντι στους κοινόχρηστους χώρους, τονίζοντας ότι η διατήρηση τέτοιων έργων αποτελεί συλλογική υποχρέωση. Στο μεταξύ, οι αναφορές που συνδέουν τα περιστατικά με οργανωμένους οπαδικούς χώρους και ομάδες επαναφέρουν τη συζήτηση για πιο αυστηρά μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης του φαινομένου, αλλά και για μεγαλύτερη ευθύνη από πλευράς οργανωμένων συνόλων.
Το συμβάν έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά αντίστοιχων περιστατικών, αναδεικνύοντας για ακόμη μία φορά το ίδιο ερώτημα, πόσος χρόνος χρειάζεται για να δημιουργηθεί ένας δημόσιος χώρος και πόσο ελάχιστος για να υποστεί φθορά που ακυρώνει την προσπάθεια.
Θέλουμε πάρκα. Θέλουμε μια Κύπρο καθαρή, περιποιημένη, ανθρώπινη. Αλλά αυτά δεν γίνονται με ευχές ούτε με αναρτήσεις της στιγμής. Γίνονται με συνέπεια, με σεβασμό και – κυρίως – με συλλογική ευθύνη. Τα πάρκα δεν είναι “έργα του Δήμου” για να τα βλέπουμε απέξω και να τα κρίνουμε μόνο όταν κάτι πάει στραβά. Είναι κοινός χώρος. Είναι προέκταση της γειτονιάς μας, του σπιτιού μας, της καθημερινότητάς μας. Κι όμως, πολύ συχνά αντιμετωπίζονται σαν κάτι προσωρινό, σαν κάτι που “θα ξαναφτιαχτεί αν χαλάσει”.
Αυτή η νοοτροπία είναι που κοστίζει περισσότερο από κάθε έργο. Γιατί κάθε παγκάκι που βάφεται ξανά, κάθε δέντρο που καταστρέφεται, κάθε πινακίδα που σπάει μέσα σε μία νύχτα, δεν είναι απλώς ζημιά σε υλικά. Είναι χρήματα των πολιτών, χρόνος των υπηρεσιών, και τελικά μια μικρή ήττα της ίδιας της έννοιας του δημόσιου χώρου.
Ναι, οι δημοτικές αρχές έχουν ευθύνη. Οφείλουν να σχεδιάζουν καλύτερα, να προστατεύουν, να παρεμβαίνουν έγκαιρα. Αλλά καμία αρχή δεν μπορεί να σταθεί μόνη της απέναντι στην αδιαφορία ή τον βανδαλισμό. Όταν ο δημόσιος χώρος γίνεται πεδίο “δοκιμής αντοχών”, το πρόβλημα δεν είναι μόνο διοικητικό. Είναι βαθύτερο. Για να αλλάξει αυτό, χρειάζεται κάτι απλό αλλά δύσκολο, να σταματήσουμε να λέμε “δεν πειράζει, θα το φτιάξουν”. Γιατί πειράζει. Και το πληρώνουμε όλοι, είτε το βλέπουμε είτε όχι.
Η Κύπρος που θέλουμε δεν θα χτιστεί μόνο από έργα. Θα χτιστεί από στάση ζωής. Από το πώς φερόμαστε όταν δεν μας βλέπει κανείς. Από το αν θεωρούμε τον δημόσιο χώρο δικό μας ή ξένο. Και στο τέλος της ημέρας, η πιο δυνατή «ανακαίνιση” δεν είναι αυτή που κάνει ο Δήμος. Είναι αυτή που κάνει η κοινωνία στον τρόπο που σκέφτεται.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
