Κάθε φορά που η ένταση στην περιοχή ανεβαίνει και οι σειρήνες ηχούν σε γειτονικές χώρες, ξαναθυμόμαστε το ίδιο ερώτημα, τι θα κάνουμε εμείς αν χρειαστεί να καταφύγουμε; Στην Κύπρο, το θέμα των καταφυγίων φαίνεται να είναι αιώνιο. Υπάρχουν διαβεβαιώσεις από τους αρμόδιους, αλλά η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν κερδίζεται μόνο με λόγια.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Φυσικά, όπως μας διαβεβαιώνουν, η Κύπρος δεν είναι στόχος του Ιράν, και τα κυπριακά ραντάρ βρίσκονται σε εγρήγορση. Αυτό είναι καθησυχαστικό, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι η ασφάλεια δεν μετριέται στις δηλώσεις. Με τα τελευταία γεγονότα και τις γεωπολιτικές εντάσεις, η ετοιμότητα των καταφυγίων παραμένει ένα πραγματικό ζήτημα, πόσα είναι επαρκώς εξοπλισμένα, πόσα μπορούν να φιλοξενήσουν, είναι προσβάσιμα σε όλους, έχουν νερό, τρόφιμα και φαρμακευτικό υλικό; Και το πιο σημαντικό είναι όντως ασφαλή;
Στην πράξη, δεν μπορώ να νιώσω πλήρη σιγουριά μόνο και μόνο επειδή υπάρχει μια λίστα σε εφαρμογή όπως το SafeCY ή επειδή η Πολιτική Άμυνα διαβεβαιώνει ότι θα ειδοποιήσει τους πολίτες σε περίπτωση ανάγκης. Οι αριθμοί και οι διαβεβαιώσεις δεν αρκούν. Το ζητούμενο είναι η διαφάνεια και η πρακτική εφαρμογή – όχι τα λόγια.
Σε λίγο μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο, και σίγουρα θα ακουστούν πολλά. Υποσχέσεις, διαβεβαιώσεις, εξαγγελίες. Η γνώμη μου είναι ότι οι πολίτες χρειάζονται πράξεις και έλεγχο της ετοιμότητας, όχι μόνο λόγια. Κανείς δεν θέλει να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει ένα καταφύγιο, αλλά η προετοιμασία δεν είναι πολυτέλεια – είναι θέμα ζωής και θανάτου.
Να θυμίσουμε, ότι η ιστορία των καταφυγίων σύμφωνα με την πολιτική Άμυνα ξεκίνησε από το 1999, (και όχι άμεσα το ’80 τουλάχιστον ως ημικατεχόμενη πατρίδα) προσπάθησε να οργανώσει την προστασία των αμάχων σε περίπτωση εχθροπραξιών με ρεαλιστική προσέγγιση. Το κλειδί ήταν η αξιοποίηση των υπαρχόντων υπόγειων χώρων, αντί για ακριβές και χρονοβόρες απαλλοτριώσεις μεγάλων εκτάσεων.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η ενεργή συμμετοχή των πολιτών σύμφωνα με την Πολιτική Άμυνα, χιλιάδες ιδιοκτήτες υπόγειων χώρων συμφώνησαν να τους μετατρέψουν σε καταφύγια, δείχνοντας κοινωνική αλληλεγγύη και εμπιστοσύνη στο κράτος. Χωρίς αυτή τη συνεργασία, η δημιουργία ενός ευρέος δικτύου καταφυγίων θα ήταν πρακτικά ανέφικτη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
