Ολοκληρώθηκε ακόμα μια Eurovision, (για την Κύπρο) και για άλλη μια χρονιά μείναμε με το ίδιο ερώτημα: γιατί συμμετέχουμε σε έναν διαγωνισμό που έχει πάψει να αφορά τη μουσική;
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Βλέπουμε κάθε χρόνο χώρες να ανταλλάσσουν βαθμούς με βάση συμμαχίες, πολιτικά παιχνίδια και όχι το ταλέντο ή την καλλιτεχνική αξία. Το έχουμε αποδεχτεί πια: δεν κερδίζει το καλύτερο τραγούδι. Και παρόλο που το ξέρουμε, επενδύουμε κάθε χρόνο χρήματα, χρόνο και ενέργεια, ελπίζοντας ότι «φέτος ίσως τα καταφέρουμε». Η Κύπρος επιμένει να αντιμετωπίζει τη Eurovision σαν ευκαιρία διεθνούς προβολής. Όμως, αντί να προβάλλουμε την κουλτούρα μας ή να αναδεικνύουμε νέα ταλέντα, επιλέγουμε «ασφαλείς» λύσεις, συχνά από το εξωτερικό, προσπαθώντας να ταιριάξουμε στα δεδομένα ενός αλλοιωμένου θεσμού.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, είδαμε πρόσφατα και την Ελλάδα –τον πιο σταθερό μας υποστηρικτή– να μη μας δίνει ούτε το παραδοσιακό «δεκάρι», επειδή «το τραγούδι δεν της άρεσε». Σεβαστή η άποψη. Όμως όταν γνωρίζουμε ότι οι περισσότερες βαθμολογίες στηρίζονται σε άλλα κριτήρια, το μόνο που μένει είναι η απογοήτευση. Ναι, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Αλλά όταν το σύστημα είναι τόσο βαθιά αλλοιωμένο, η προσπάθεια μοιάζει μάταιη.
Όσο κι αν το παλεύουμε, δεν μπορούμε να κερδίσουμε σε ένα παιχνίδι όπου οι κανόνες αλλάζουν ανάλογα με τα συμφέροντα.
Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να κυνηγάμε το άπιαστο. Να επενδύσουμε σε ντόπια δημιουργία, να χτίσουμε τη δική μας μουσική σκηνή και να προβάλλουμε την αυθεντικότητα μας με τρόπους που δεν εξαρτώνται από το τι «παίζει» στην Ευρώπη. Αρκετά προσπαθήσαμε να χωρέσουμε σε ένα σύστημα που δεν μας χωρά. Αντί να στοχεύουμε σε μια τρίλεπτη εμφάνιση σε μια αλλοιωμένη διοργάνωση, μπορούμε να επενδύσουμε σε ντόπια δημιουργία, να χτίσουμε μια γνήσια κυπριακή μουσική σκηνή και να προβάλλουμε τον πολιτισμό μας με αυθεντικότητα.
Ας δώσουμε στον κόσμο το λόγο στην επιλογή του τραγουδιού που μας εκπροσωπεί. Ας σταματήσουμε να αφήνουμε τις αποφάσεις σε επιτροπές και «ειδικούς» που αγνοούν τη βάση. Αν θέλουμε να μιλάμε για αντιπροσώπευση, ας την εφαρμόσουμε από την αρχή. Μπορούμε –και οφείλουμε– να προβάλλουμε την Κύπρο μέσα από ουσιαστικές πρωτοβουλίες. Κάποτε, η σκηνή της Eurovision γέννησε τραγούδια που έγραψαν ιστορία, που τραγουδιούνται ακόμη και σήμερα από νέους. Τώρα, η μνήμη της περσινής νίκης έχει ήδη ξεχαστεί.
Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Κύπρου στον φετινό διαγωνισμό της Eurovision, η κυπριακή συμμετοχή ρίσκαρε συνειδητά. Ο Theo επέλεξε να απομακρυνθεί από τη συνηθισμένη συνταγή του θεσμού – τέσσερις χορευτές, εντυπωσιακά εφέ και μια προβλέψιμη σκηνική κορύφωση – και παρουσίασε ένα concept με ξεκάθαρη ταυτότητα, καλλιτεχνική πρόταση και υψηλό βαθμό δυσκολίας. Παρά τον αποκλεισμό από τον τελικό, ο ίδιος στάθηκε αξιοπρεπής, δίνοντας το δικό του μήνυμα ενότητας: «Καλή επιτυχία στην Ελλάδα – η Κλαυδία πλέον εκπροσωπεί και την Κύπρο»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
