Δεν είναι η πρώτη φορά που παιδιά που φιλοξενούνται σε δομές φεύγουν και χρειάζεται να τα αναζητήσουν. Η περίπτωση του 13χρονου παιδιού, που βρέθηκε εκτός της δομής, ήρθε να υπενθυμίσει για ακόμα μία φορά ότι η καθημερινότητα σε αυτά τα περιβάλλοντα δεν είναι πάντα ορατή από έξω.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Το παιδί, σύμφωνα με πληροφορίες, θα έπρεπε να βρίσκεται σε δομή με συνομηλίκους της ηλικίας του και όχι με παιδιά από 3 έως 13 ετών. Έχει κάποιες προκλήσεις στη συμπεριφορά του, χωρίς αυτό να καθιστά υπαίτιο κανέναν για την κατάσταση. Οι λειτουργοί της δομής είχαν επισημάνει επανειλημμένα ότι μια μεταφορά του σε κατάλληλο περιβάλλον θα βοηθούσε, αλλά μέχρι στιγμής η κατάσταση παραμένει ίδια.
Είναι σημαντικό τα παιδιά που μένουν σε δομές φιλοξενίας να κατανέμονται σύμφωνα με την ηλικία τους, το σωματότυπου τους και τις ανάγκες τους. Όπως συμβαίνει, το μεγαλύτερο παιδί ή ένα παιδί που αντιμετωπίζει οποιαδήποτε αστάθεια στη συμπεριφορά του, όσο και να μην το θέλουμε, μπορεί να καταστεί επικίνδυνο για τα μικρότερα παιδιά ή ακόμη και για τους φροντιστές και τους λειτουργούς, αν όλοι βρίσκονται στο ίδιο περιβάλλον. Η σωστή κατανομή μπορεί να κάνει την καθημερινότητα ασφαλέστερη και πιο ισορροπημένη για όλους.
Την ημέρα του περιστατικού, το παιδί, αντί να εισέλθει κατευθείαν στη δομή, βρέθηκε να περιμένει έξω για αρκετή ώρα. Τα κλάματα και η ανησυχία του προκάλεσαν αντιδράσεις από γειτόνους και κινητοποίησαν τις αρχές, μέχρι να μπορέσει να επιστρέψει μέσα. Η «έρευνα μέσα στην έρευνα» που ξεκίνησε στοχεύει να καταγράψει όλα τα γεγονότα και να βρει τρόπους βελτίωσης των διαδικασιών, αλλά για όσους δεν βρίσκονται καθημερινά με τα παιδιά, πολλές λεπτομέρειες παραμένουν άγνωστες. Οι ιδιαίτερες ανάγκες και η καθημερινή φροντίδα των παιδιών απαιτούν συνεχή προσοχή και ευαισθησία, πέρα από ό,τι βλέπουμε όταν ένα περιστατικό φτάνει στην επικαιρότητα.
Υπάρχουν παιδιά που παρακολουθούνται από ειδικούς ψυχολόγους, άλλα που λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή, παιδιά που ενώ θα έπρεπε να μεγαλώνουν σε ένα ζεστό οικογενειακό περιβάλλον, οι γονείς τους δεν μπορούν να τα διαχειριστούν και τα αφήνουν στις δομές, παιδιά των οποίων οι γονείς δεν βρίσκονται στη ζωή, και παιδιά των οποίων οι γονείς δεν είναι σε θέση να παίξουν τον ρόλο τους.
Στο τέλος, η αλήθεια είναι ότι το αποτέλεσμα της έρευνας δύσκολα θα γίνει ποτέ πλήρως γνωστό. Η καθημερινότητα των παιδιών στις δομές συνεχίζεται, με τα προβλήματα και τις προκλήσεις της, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Και για να είμαστε δίκαιοι, υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στις δομές και οι ιστορίες που αφηγούνται σε μεγαλύτερη ηλικία συχνά περιγράφουν εμπειρίες πιο θετικές και πιο πλούσιες από αυτές που ακούμε από παιδιά που μεγάλωσαν αποκλειστικά με την οικογένειά τους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
